# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0022
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0022?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a
# Folio 11v, page id 00068502:0022
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 12r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=22
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000022.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 72 lines, status machine
# Lines: 72 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

firmitatem adeoque et causam esus motui adversari non
tamen necesse esset maxime ad versari, sed plus minus ve
progradibus firmitatis. An forte ealeu argumentum in
prosyle
nente autor habut. Quicquid maxime motui adversatur
ejus quoque causa maxime motui ad versatur. Sed
Fermitas est maxime motui adversatur; quicquid maxime
motui ad versatur, ejus et causa maxime motis adversatur
Ergo causa firmitatis maxime motui adversatur.
proinde etiam convertendo: quicquid maxime motur ad versat
est causa firmitatis. Sed procus  prae missae prosyllogismi
rursus ambae laborant, quin et conversio conclusionis univer
salis affirmativae simpliciter non procedit. Nego igitur
firmitatem motui a maxime adversari, fateor eam
maxime ad versari motui unius partis sine alia, atque hoc
iund erat cujus causa debebat quaeri. Nec scio an tutum
sit axioma, cujus quicquid maxime rei ad versatur, et ejus
et causa maxime rei adversatur. Quid magis morti adver
satur quam vita quis tamen neget mortem animalict
per saepe a vivente inferri? Talibus regulis philosophicis
vagis admodum et nondum ad certos limites redactis nulla
 superstrui demonstratio potest. Denique quod conversionem
conclusionis attinet: Non sequitur: Quicquid est causa firmi-
tatis maxime motui adversatur. Ergo quicquid maxime
motui adversatur est causa firmitatis. Haec conversio
sem Convertere simpliciter propositionem unipersalem g
affirmativa licet saepe t non licet
vi formae, licet aliquando ex conditione materiae; et
quidem liceret hoc loco, si constaret maximum esse
unicum; sed nos scimus multa saepe esse aeque maxima
quemadmodum in superficie sphaerae innumerabiles sunt
circuli aeq maximi, F
Erunt qui lectis istis subin-
dignabuntur  philosophos tantos velut ad scholam revocantibus
erunt etiam a fortasse, qui haec tam pratrita contemnent.
Sed hunc nos contemtum viadicalimus alio contemtu qui
sed s nos compertum habemus, magnos, illos philo sophos 
ines in rebus maxime seriis ont
autricio cujus logico defct labis quid enim aliud haec logica
 continet, quam dictata suprema rationis maxime generali
regulis captui facilibus comprehensa? Et placuit semel in hoc
specimine ostendere quam utile sit talia ad formae praescriptum
exigi prappareat vis argumentorum. praesertim. cum autorem
in imaginatio rationi non succuurit, ut in
legimus, cumanto suu eregotium nobus ese scriptone abruptis
argumentis res magnas colligente. Quoniam ergo nihil nos
eMathouaticisd
he rationibus adjuvat Cartesius; placet ad verum ipsarum considerae
tionem redire. Non tam igitur quies considevanda est in firmitat
quam vis qua una pars secum aliam trahit. Scilicet si cubris
 si ad dextram cubi A, cellocetm Gubus tescent
sint duo cubi perfecti A et B Chedras habentes omnino laevigatas
jupti se mulua quiescentes sitque cubus B ad sinistram positus cubi AB setta redem tredra
Redra unicus eum alteriu hedra cingruente, pulloque adeo relicto intervallo. Incurrat jam
corpus aliud globulus C in cubu  medium cubi A, directione
ad duas hedras congruentes parallela, ita directio ictus perse
non per veniet ad cubum B, nisi is adhaerere ponatur cubo A. Et
quietem fateor quiete sua resistet A in currenti C, nec nisi functa
 imminuta vi ipsius C ab eo poterit propelli, atque ita iverum est
A quiete sua in hoc casu resistere separanti a B; sed hoc per
accidens, non quia separatur a B sed quia movendum est, idemque
cieret sive adesset sive ab etiamsi abesset B vim in se debet recipere
quod perinde contingeret, sive separetur a etiamsi B plane abesset
itaque ubi semel vim receprit pergeta pecipiet, nuta perget
prosyllogisimi
aeque)
(ou lineae bravissimae)
vibus ab uno
polo ad alium
ri potest
=imo vix aliter aditsi1
locoe