# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0035
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0035?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a
# Folio 1r, page id 00068502:0035
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=35
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000035.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 52 lines, status machine
# Lines: 52 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

connexion hu marsi
dast alla eussam
wor sis austeodu
autore davuber man
notas inachst an omanda
seng
JN Set SEM SLOMCAM.
s
inquibus vel minimam est
Ad articulum 1. Luod de omnibus qua le (incertitudinis
dubitanduatie
ogitandum esse
praecepto complecti; n quem quodque ajdensus aut dipensus gradam
mereatur agitondum diceretur; vel simplicius, inquirendum
esse in cujuse dogmatis rationes. Ita cessassent so de dabita-
tione Carcesiana vitilitigationes. Sed fortasse autor naluit
axadohodosEo ut torpertem lectorem novitate excitaret
d’ellen autem praecepti ipse sui meninistet, vel potius ut
veram ejus vim concepiset animo. Sostem reiquse utam optine
explanabimus exemplo beonetrarum. Coditat esse apud
eos Axiomata et Tosrulata, quorum Veritati religu a
innitantur. Haec admittrmus, tum quod sratim satisfaciunt
anino, tum quod infinitis experimentis comprobantur, et
tanen interesset ad pertectionem scientia, ut demonstra,
rentur. Hoc oiim aogressi sunt in nonnullis Arollonius et
Proclus naper Robervallius. Et sane quemadmodum demon,
Atrare Euclides voluit, Frianguli duo latera simul esse
tertio majora, (quod ut quidam veterum jocabatur, etia m
pabulum
Ascni norunt, recta non per ambages ad praesepe tendentes)
quia scilicet volebat veritates Gdonethicas non imaginibus
sensuum sed rationibus niti, ita poterat quoque demonstrare
duas rectas (quae productae non coincidunt) unicuntantum
punctum commune habere posse, si bonam rectae definitionem
habuisset. Et magnum ego usum demonsorationis axionatum
esse scio ad veram analyticen, seu artem inveniende. itaque
si voluisset Cartesius id exequi, quod in pracepto  aptimum
eot debrisset elaborare in demonstrandis principiis scientiarum
et agere in Philosophia, quod P
nostio autor
volebas in Geonetria
alico
ubi minus necesse est. Sed hic sodrins visum est sibia applansum quam certitudinem habere
liora scribere, etsi minus cerra. QuodHec reprehenderem verisimilitudine subinde contentum
nisi ipse
Duofessi
quaed ami sine proba tione astumente
Euclidem vero (reprehendo multo minus, qui vel id praestitit
ut sciamus paucis illis hynothesibus admissis, caetera tuta
atque adeo jam side illis paria esse; cui simile aliquid si
recistent Cartesius aut alii Phelosophi, non laboraremus.
at