# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0038 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0038?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a # Folio 2v, page id 00068502:0038 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=38 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000038.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 64 lines, status machine # Lines: 64 recognised, mean confidence 0.87 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. testentur; et, si semel jure moveri posset haec disputatio, insuperabilis prousus futura sit, etiam ipsi Carcesio, cui licet evidentisima afferenti semper obstaret. Haec inquam ut taceam, sciendum est nec Deo negato hanc dubitationem manere non sileo Det, n possibile asset eolata nos exittere, posibile etiam esset aos eaistere capacy veriq et licet concedatur esse Deum, non ideo sequitar non existere Creaturam in tantum fallibilem admodum atque imperfectam; in quan cum sallibilitus et imperfatio inteligi poterti praesertim cum fieri possit, ut e imper- fectio non sit nativa, sed forte peccato magno supterinducta ut de originis peccato sheologi Christiani, q Etsi hus non posser Des imhutario sentio tamen, sed alio altioris saxientiae po nec res moliaus quam ndisuntu lapis iste na B0, ver gn palet ei aratiorerumi Eentis Aresepitopas srantum constat, invenit propoluitus notione san cantua cipium le Anselmus libro contra insipientem, qui extat et passim examinatur a Scholasticis, ipsoque Aquinate, unde videtur hausisse Carresius, ejus sondu non expers. Continet aliquid pulchri haec ratiocinatio parckei, sed, tanen imperfecte. Res huc redit, Luicquid ex notione rei demonstrari potest, id rei allicbui potest. Jam ea notione Ensis perfectissini, seu maximi demonstrari porest exittentia. Erg0. Enti perfectisino (Deo) attribai potett existentia, seu Dens exisrit. Probatur assumtio: Ens perfectissimum continet omnes perfectiones ergo et existentiam quae utique est ex munero perfectionum cum plus sit existere, qu’an non existere. Sed omisla persectione aut magnitudine potuipet fieri argumentum ad hac propius: Ens aecessarium exissit; (seu Ens de cajus Essentia est Edistentia, sive Ens à se, existit) Deus est Ens tale (ex Dei definitione) Ergo Deus existit. Nac argumenta procedunt, si modo concedatur Ens perfectissimum seu Ens necessarium esse possibile, nec implicare contradiction seu possibilen esse essentiam ex qua sequa rur exictentia se quam diu possibilitas ista non est demonsirata, nec Dei existentiam tali argumento perfecte denonstratam esse, putandum h. Et in genere sciendum est, (quemadmodum olim admonui) ex definitione aliqua nihil posse tato inferri de definito, quam diu non consoat definitionem exprimere aliquid suossibile. Ntam si contradictionem occultam forte implicet, fieri poterit, ut aliquid conblardum inde deducatur. Exempli causa sit Definitum ot cujus erxatura definitio sit ein absolate necessara, ottendam A exiltere, hacmodo. Lainquid est abtolute necessarium id existit (per aniomalindubitatum) A est adsolate necessarium a (per