# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0039 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0039?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a # Folio 3r, page id 00068502:0039 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=39 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000039.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 57 lines, status machine # Lines: 57 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. (per definitionem) Ergo A existit. Quod tamen et absurdum. Respondendum ese definitionem esse impostibilem, atque aded in astuntione non adncittendem dnterim ex hac argumentatione praeclarum hoc discimus divina naturae srivilegium, ut si modo sit possibilis, eo ipso existat, quod in caeteris rebus ad exitten- tiam probandam non sufficit. Tantum ergo poro Geometrica divinae exibentiae demonstratione superest, ut possibilitas ejus accurata ad Geometricam rigorem, severitate denopsrem it interta en necetqu ap nstat, vel exeo Caeterum esse abere nos daeam entis perfectissimi ejusg2ue idea adeo causam (id est Ens scrfectisimum) existere, quod secundum est Cartesu argumentum, magis dubium est, qu’an Dei podsibilitas, et negatur ab illis quoque multis, qui Deum non tantum peossibilem, sed et exittentem summo studio profitentur. Sdec valet quod Cartesium alicubi dicere memini, nos cum de alique re loquimur, intelligendo, quod dicimus, habere rei ideam. Nam saepe fit, ut combinemus incompatibilia, velut cum de Motu Scelerrimo cogitanus; quen imposibilem esse constat, adeoque idea carere; et tamen concessam nobis est de eo cum intelleitu loqui. Scilicet alibi a ne explicatum est, saepe nos confuse tantum intell cogitare gene id de quo loquimur, neque idea in mente nostra existentis conscios esse, nisi rem intelligamus non tantum dittincte sod et ad aeqare et quantum satis est resolvumus (20) sertium argunentam praeter alia eodem vitio haborat, quod caddum it esse in nobis summa Dei per sectionis ideam, atque inde concludit esse Deum, quia nos eam ideam habentes existimus. (21.) Ex eo quod jam sumus, sequitur, nos mon adhuc futuros esse, risi existat ratio mutationis, itaque ni si aliunde constaret, nos ne exittere quidem posse, nisi Dei beneficio, nihil efficeretur pro Det existentia en nottra duratione; qua si scilicet una pars durarionis hujus ab alia esset independens, quod tamen concedendum non est 22.) Etramsi nos finiti simus, multa tamen de infinito Noc coneitud se adire, ut de lineis Msymptoris, seu quae in infinitum productae quoad area cero o sereas infinitarum. Alioqui nec de Deo quicquam siive pastemus. Aoliud est autem scire aliquid de re aliud rem compre hendere, hoc est quicquid in ea latet in potestate habere LQuod ad Fines attinet, quos Deus sibi proposuit, 23) planc sentio, et cognosete eos sapissime sinus Dei, et summa utilitate investigari; et contemtum hajus inguisitionis periculo aut suspicione non carere Et in universum quotiescunque rem aliquam egregias utilia tates habere videmus, possantus tato pronuntiare, hunc inter alios semper sibi propios fiunt, nunquam concurrunt