# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0053
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0053?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a
# Folio 10r, page id 00068502:0053
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 17v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=53
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000053.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 50 lines, status machine
# Lines: 50 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

contra tendit. Luod autem ait motum, tanquam rem
simplicem perseverare, donec à causa externa destruatur,
agnosco non tantum de quantitate motus sed et determinatione:
Et determinatio ipsa corporis moti seu ipse progrediendi
nisus suan habet quantitatem, quae facilius minui quam
ad nihilum id est quietem redigi, et facilius id est minore
oppositione) sitti prorsus et reduci ad quietem, quam in
negrestum seu motum contrarium mutari potest, que madmodum
proxime animadiertimus. Iaque licet notus motut in genere
contrarius non sit, tamen obitat notus praesent proesenti
concurrentis; seu prognessus progressui contrario, quando quidem
mino
minore
majore mutatione majoreque ut ostendimus oppositione opus
est ad minuendum progressum, quam ad eundem plane tollendam
et transformandum in regressum. Serinde autem mihi sesse
habere videtur Cartesii ratiocinatio ac si quis argutari
vellet, cum duo corpora sibi obstant nunquam debere frangi
et in partes diffilire, sed semper flectere sese atque acconmodare
sibi mutuo suas figuras; quia scilicet mareria istingnitur
a figura, nec materia materia, sed figura figurae contraria
eit, et quantitas materiae servarifin corpore potect mutate
figura; atque hinc proinde magnitudine ejusdem corporis nunquam
imminuta figuram solam mutari debere concludat. Si
considerasset Cartesius, corpus omne incurrens on alvud
antequan reflutatur, à progressa suo remitere, deinde
sicti, ac tam denum reflecti, atque ita non per saltam sed
per gradus ab una determinatione ad oppositam transire
alias nobis motuum regulas consfitaisset. Sciendum enim
am
est omne corpus utcunque durum flexibile aliquo nodo
et elatticum esse, ad instur pilae vento inflatae, quae vel
ipsamet illapta in pavimentum, vel lapillum in se
illapsum excipiens, cedit nonnihil, donec impetus es se
concurrendi sive progrebus paulatim fractus tandem.
plane sistatur; quo facto pila se restituens lapillum non
jam amselius resistenten repercutit, vel se ipsan rursus
attollit a pavimento in quod illapsa erat. Et simile aliquid
in omni repercussione contingere tanetsi ipse fleaus ipsaque
restitatio oculis notari nequeat, panifectis tamen indicus
ute
explicationem reflixionum pervim Elastica
per eaperimenta compertun habesnus. Cartesius eaflicationem reflexienum per vim lsse
autem hec ab Noblio primum anim adversamalto super,
cilio contensit in Epistolis nimium securus posteritatis.
Rratiocinatio autem qua posterioren hujus quan pronulgare
voluit naturae Legis partem, (quae statuit, quantum motus
uni concurrentium decedit, tantum alteri accedere demonstrare
conatur artic. 42 novo examine non indiget; nam assimit
eandem