# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0078 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0078?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a # Folio 3v, page id 00068502:0078 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=78 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000078.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 35 lines, status machine # Lines: 35 recognised, mean confidence 0.98 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. proposuitque Anselmus Cantuariensis Archie, iscopus libro contra insipientem qui extat. Et passim examinatur a scho- lasticae Theologiae scriptoribus, ipsoque Aquinate onde vide- tur hausisse Cartesilio eius studii non expers postquam apud sesuitas Flexiae literas hausit. Continet aliquid pulchri, sed tamen adhuc imperfectum est, indigetque supplemento. Ret huc redit. Quicquid ex notione rei demonsteari potest id rei attribui potest; tam ex notione Entis perfectissimi seu maximi demonstrari potest existentia. Ergo Entiperse– dissimo (Deo attribui Existentia potest, seu Deus existit. Probatur assumtio: Ens perfectissimum eu maximum continet omnes perfectiones, ergo et existentiam, quae utique est exnu- mero perfectionum, cum pluo maiusve sit existere quam non existere. Hactenu argumentum. Sed omissa perfecti one aut magnitudine potuisset formari argumentatio adhuc propior strictior que hoc mono: Ens necessarium exi- stit; seu Eno de cuiuo essentia est existentia, sive Ens a se existit) ut exterminis patet. Iam Deus est ens tale (ex Dei definitione) Ergo Deuo existit. Haec argumenta procedunt, simalo concecatur Ens per fectissimum, seu Ens necessarium esse possibile, nec im- plicare contradictionem, vel quod idem est, possibilem esse essentiam ex qua sequatur existentia. Sed quamdiu possibilitas ista non est demonstrata utique, nec Dei exi- stentiam tali argumento perfecte demonstratam esse p tandum est. Et in genere sciendum est quemadmodum olim admonui ex definitione aliqua nihil posse tuto inferri de definito, quam diu non constat definitionem exprimere aliquid possibile. Nam si contradictionem occultam forte implicet fieri poterit ut aliquid absurdum inde deduca- tur. Exempli causa sit Definitum A, cuius definitio sit 3 estia absolute necessaria; ostendam A. existere hoc molo. Quicquid est absolute necessarium, id existit(peraxioma in- dubitatum) A est absolute necessarium (perdefinitionem. Ergo A. existit