# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068514:0019 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068514:0019?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 6 # Folio 10r, page id 00068514:0019 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068514&page=19 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068514/jpgs/default/00000019.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine # Lines: 43 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. tresterna virhardi, Weigelii argumentum, quale mihi alo nuper professore 1691 si hodierna exista non differt a crastina sequitur quod exe posita tresterna inferat cras posita hesterna sequatur ponatur simul crastina posterius est absurdum e Ergo. et prius iustantia mea si jam concedatur Si tresterna essentia non differt a nastina sequitur quod posita hesterna essentia ponatur simul crastina esseatia posteriy est absurdum go et prig. instani Negatur posterius esse absurdum in instantia seu negatur absurdum est quod posita hecterna estentia ponatu simul era si na essentia Ratio quia multiplicatis essentiis multiplianti et multiplicatis existentiis non multipli– cantur subjecta. instantia Etiam nogatur posterius esse absurdum in ipso syllogismo, seu negatur ab surdum esse, quod posita hesterna Ex istentia ponatur simul exi crastina existentia. probatur esse hoc esse absurdum, seu probatur posita hesterna existentia non posse simul poni crastinam existentiam quia alias alias posita ex hesterna un esset existentiam quod est absurdum. Et per consequens Gimo qui haberet erphodiernam existentiam haberet infinitam inti vel existeret in infinitum, quia eadem ecrastave temponii sunt iudissolublia desternam existentiam differre a castina res non entiluras ca non duraturas nisi a deo repro- ducerentur