# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068514:0025 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068514:0025?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 6 # Folio 13r, page id 00068514:0025 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 12v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068514&page=25 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068514/jpgs/default/00000025.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 65 lines, status machine # Lines: 65 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. D Haec demons tratio mihi videtur paulo brevior et in assumendo liberabor, quam ub menti satis facere possit, utitur una observatione, et duobus laxiomatibos, quae itidem subjiciem, ut tota ejus vis perspiciatur sedtalis observatio 1. erat: quando re actualis non mutata, (posta qualis aute fuerat) (post ut ante) ad in re quapiam invenitur, tunc res postea exhibita, cum ea quae antea extitit eadem est, sive Exiistentia eadem sit, sive diversa Axiom. 2. erat: quod nihil est, tunc nihil operatur. Axiom. 3. Ex nihilo ullius essentice ullique existentia sua sponte oriri potest. An autem ex hiEt axiomata quidem manifesta puto, observatio vero partim obscura videtur, partim non satis sufficiens ad probandum quod inde deducitur e: obscura, quia non satis explicatum est discrimen inter essentiam et existentiam in suficiens quia ex eo quod essentia sine mutatione ad probandum manente, nem eandem manere judicatuo nullo modo infertur existentiam ipsam quovis momento oriri de novo oriri. pende res se habete ac adi Observationiscitatae mens est haec: eti etsi existentia mutetur, modo non mutetur essentia, res tamen manet eadem. Sed hine non sed quomodo ex hoc asserto hypothebico, potest inferri absolutum, quod scilicet Existentia revera continue mutetur Fortasse autem lapsus vel a hypographo vel ab alio commissus est in citando, dum observatio prima citata est, cum debuerit citari secunda, quae magis ad rem facit, posti es asseritque existentiam mundi continue aliam atque aliam fieri. Et sane observatio 1. minus ad quaestionem necessaria est, sive enimres eaedem maneant sive non maneant, mututa exisentia mapente essentia; sufficeret et sufficit ex mutatue existentia inferris necessitatem creatoris. Sufficeret inquam si satis esset comprobatum prmum anior in hanc demonstrationem nec medrate nec immedinte ingredi 5 derum ut debi si debitam in demonstrando ax eI BE, ar severitatem amamus, etiam post hanc de emenda- tionem videtur superesse difficultas. Nam dubitari adhuc ab adversarus potest utrum verum sit, existentiam rerum mundanarum quovis momento den produci Et miror inter principia v demonstrandi deonstrationis un indiga collocari, quod ipsum demonstratione potissimum opus habebat, tanquam in quo hujus negotii cardo vertebatur. Illud equidem verum est, d diver alios atque alios esse continue novari modos existendi ploci iebem pore cn ede ratione temporis, aqui qualitatum et circumstantiarum, t aliud enim est, nos hodie esse, qu vel existere, quam nos peri fuisse ; aliud est nos fi fuisse ng favos, q Lip in horto, quam esse domi. aliud est nos fuisse sanos quam esse aegrotos; sed hinc non sequitur et et dici etiam potest et aliam esse nostram existentiam hesternam quam hodiernam, hortensem quam domesticam tunum quo equn so tut cose te is cu mtata non potest actualem mutata existentia manentes essentia eo sensu, ut res ipsae quovis momen annihilentur et creentur