# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068515:0033
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068515:0033?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 7
# Folio 17r, page id 00068515:0033
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 16v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068515&page=33
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068515/jpgs/default/00000033.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 106 lines, status machine
# Lines: 106 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Nec dixi mua innaa e muxam, d. infinitas.: Dixi
9de fol. L. maxum, d. locutus d tota mnido.
Marum et infinitum ponut tgu sgnouynia; malle
mundu d o infinitu s. 1o totu; maxum n. d stati e infinitu.
An maxum sinundus sit un totu, sie multio cellectiva,
huc a ude plinere, nescio qd hoc hic sibi veliti?
et elictus
K. Es. erit mininur sq u negat pag. 1. lit. C. et
pag. 63. lit. 1. b9dive mibi ignota.
Non sunt synongma, nec ut tatia
ponnantur, conjunguntur tamen
ine in eo quod habent commune,
ut unum totum non constituant
nec corpus infinitum. Mundus non
est unum coypus, sed cum plura semper
et plura assumere possimus corpora, nisomni
omnibus nomen imponimus Mundi
Absolute negatur et sine ulla conditione
negatur punctum isse minimum, vel esse elementum
Ut non datur linea infinita, ita
allave elementa vel minima in continuo
efinis et
dari. Non autem sequitur punctums
huo divisibilitats aiu puirctoru iniinfin. upi prpiic oia Carte
redbix aet fauston nlde, ares a a 
t ee si esset indivisibile
ejus partem
Nec cartesio nec cuiquam alteri in mentem
venit dicere punctum esse divisibile in infini-
ergo est ininimum vel elementur
positivum, seu constitutivum rei. Nunc
vero tantum terminat rem, et quamlibe
Aristoteles recte vidit, quem ea in re secutus
est Cartesius
tum, sed continuum. Et haec jam dudum
sanapronitatu harit, 9 quas haec resea dixt.  ess
Ia des.2
L. Modraoe fache, facta d haec desis. C. puncti alteri
e pxium. Sed datae madtraois p. 1. Des. 2. L. datre applicuo odu
egula, o solo expla
nite E facta: Anmet e. squodna punctum alteri sit pxum, et g
6. deh dfenioes ulrigque puncti gris.
rao; uet ep secutrabere arcu et ce divisibile, s. 0 poe
utoinque hrc punctu genm, s. pumctum ee sex arcus truanem
Ssolitariu stare o poe. Hao om hacterius oposita, o pbala
loco ruvis In data A: si pbequ, fortasse plura mihi incidet
YXX S. puclo lincola pt ec pxa, infiniti toni (pone
satae) pucto potenint ec pxi, ga lineola infinities seca
bilae, infinitos pt hretruos; sic remoliores eque emut
TX, gra viciniores, q’e odictio.
aequivocum est dicere totam lineolam esse puncto
preximam. Hoc verum est
dicatu si in telligatur
In prima plagula clare explica est quid
ponatur à me vel non
iThesis  et sic efferri
posset: Ejusdem continui plunes sectiones non
exemplo, sed regula deter
minatum est puncto ule punctum proxi
mum esse posse pillud tantum ea tantum
puncta sibi esse proxima quae sunt termina
tiones duorum continuorum se tangentium
Nemo unquam dixit punctum penipheriae
esse arcum. punctum terminat arcum
qui pars est peripheriae
Ratio manifesta
puncti, lineae, et
definitione
defind peterminationem.
33 siguie Ha notio suf
etm poterit linveola tagere, nec opus erit meg circulu
punctum tu tagere.
usi tipsu
n aliquid  ultra
ad omnia explicanda
nomuncto, linea, super
ficie requibirationem adducere debet.
sunt inutiplicanda praeter ajumu
pinia  a quo pra dixi
quid ultra addat
incidi in absurda ut solet, quoties aliquid
assumitur sine ratione
 puncto proxima  lineola inter quam
etam nihil intercedit. Hinc tamen
non sequitur quicquid in lineola est, puncto lineolam
terminanti sed esse proximum. Imo nullum
punctum intra lineotam est puncto term
nanti proximum, sed sumto quolibet puncto intra
lineolam semper assumi potest punctum cadens
inter hoc et, inter punctum terminans
Ex his facile disparet objecta contradictio
Nulli autem te. Nescio autem quoe jure
aut qua rationes specie asseratur si du
si puncto lineola sit proxima infinitor
terminos in linea per sectiones assignabiles eidem
puncto esse proximos; imo manifeste ali alius
sunt propriones, prout terminant partes extreau
propiores.
Concedo circulum posse lineosam tangere,
intelligatur quamvis partem lineae es puncto propinum sed tanquetp
pars ejus desinit
P. XN. sin Capro. fmnita ciscali ee arcu; e pt ec
Contrapotiuiss
in princips
Si tata hineola et punctae faprma ae circulus
inter punctum et lineamm  nihil inter cedere. falsum est