# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0081
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0081?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 9
# Folio 33r, page id 00068517:0081
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068517&page=81
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068517/jpgs/default/00000081.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 55 lines, status machine
# Lines: 55 recognised, mean confidence 0.87
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

eti.
c
pti
non
cum
t
im
us
in
tuunt
m
c
c
s
e
tet
rc
mus
um
d
essentia Entis, qualis est virtus et modus agendi illius
rectius hinc concludetur, Deum essentia finitum esse
cum virtus et modus agendi in eo sint finita. Sd quod Phi-
ca
losophi concedunt cum negant Deum effectum infinitum
producere posse, quod alias duo forent infinita. Nec ubique
est Deus, sed certis ut essentiae ita et Loci terminis gaudet
Ubi nota: Locutiones Mlas, Loco circumscribi, loco continer
loco comprehendi, et similes, quanvis nihil mali in se habeant
tamen quia finistre plerumque a matevolis accipiuntur
ac si violentam aliquam inclusionem inferrent, quantum
pote heic vitari debere. Tandem Deus nullum quidem
principium habet a quo dependeat, d tamen essentia fi-
nitus est. Illorum enim quae finita, alia ppincipium de
pendentiae habent, ut creaturae; aliud nullum, ut Deus.
Haec quae de finitate omnis Entis diximus, non ita accipi
voluimus ac si omnem tollere infinitatem velimus. Datur
siquidem infinitas temporis, quae aeternitas dicitur, datur
infinitas Loci. At haec et illa cum finitate essentianisi
pugnat. Licet enim tempus et locus, finibus externis quibus
terminentur, careant, habent tamen nihilominus fines inter–
nos essentiae suae, per quae sunt, quid quid sunt et ab aliis distin–
guuntur, quod nisi esset nec definitione explicari possent, nec
unum quid sed omnia essent, nec ab aliis distincta sed cum omni
bas confusa dicenda forent. Interne itaque et essentiae ratione
.
finita sunt tempus et locus infinita nihilominus manent, quate-
nus fines quibus externe limitentur non agnescunt, sempus si
quidem nullos durationis fines habet cum et semperfuerit et sem
perfuturum sit aliquod tempus: locus nullos extensionis habet fi–
nes, cum etiamsi mille dentur loci, tamen ne cogitando quidem asse-
qui possis, ubi ultimus sit locus, et quem non in infinitum exjue
s
lana ratio dictitet. Unitatem sive finitatem Entis vidimus
restat