# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0088
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0088?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 9
# Folio 36v, page id 00068517:0088
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068517&page=88
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068517/jpgs/default/00000088.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 51 lines, status machine
# Lines: 51 recognised, mean confidence 0.90
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Numerus enim et ordo, non conveniunt  rebus singulis in se
sed cum respectu ad alias, suntque multitudini propriae. Deque perfe-
etio ett pulchritudo singulis Entis speciebus conveniunt.
tantur enim Entia qua non sunt perfecta, dantur Entia quae non sunt
pulchra; sive pulchritudinem pro externae forma praestantia, quae
significatio non est Metaphysica, Live pro eo quod delectatione ali–
qua animum afficit, accipias. Post unitas Entis affectiones magno
numero poni solent disjunctae, at nullae dantur ejusmodi disjunetae af
fectiones, quae totam omnis Entis latitudinem exhauriant; praeci puas
tamen enumerabimus. Ens dicunt esse perfectum vel imperfectum
Sed substantia qua substantia, nec perfecta nec imperfecta dici po–
test. Dantur enim quaedam Substantiae perfectae, quaedam impense
ta. dem judica de accidente, qua accidente et multis aliis. Perfe-
ctum autem nos finimus, ad cujus essentiam nihil potest desiderari
Imperfectum ad cujus essentiam aliquid defideratur, vet desiderari
e
potest. Illi aequipollet completum, huic incompletum; quan quam
sint, qui velint rem in specie ratione quantitatis virtutis et con
sequatione finis, non vero ratione substantiae, dici perfectam et
imperfectam. Completum autem et incompletum propnie aliquiddia
neque quantitate neque virtute, neque fine, sed tantum ratione substantiae
Tribuere quoque solent perfectionem in primam et secundam inam esse
tiae dicunt, et cum bono coincidere; unde et bonitatem definiunt per
fectionem Enti convenientem, hanc in viribus seu virtutibus et ope-
rationibus ponunt, atque ad bonum non reguiri ajunt. Illam coincide
re cum entitate reali; hanc non item. Illam alusive perfectionem
dici, e valde imperfectis rebus convenire, hans proprie perfectio-
nem esse, et tantum perfectis tribui. Verum non prima tantum
sed et secunda perfectio a bonitate reali differt. Dantur enim bona
secundum essentiam, quae tamen sccundum eandem non sunt perfecta
Sic non solum secunda, sed et prima perfectio non coincidit cum Ense
reali, potest enim etiam Ens rationis perfertum esse, ratione essentiae
quod tamen entitatem realem non habet. Tandeni tam prima quam
secunda propiie et non abusive perfectio dicih; imo maxime pro-
pria
A
sec
illa
eno
cur
eni
les
de
in
ed
qu
e
mi
En
est
Hi