# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0093
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0093?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 9
# Folio 39r, page id 00068517:0093
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068517&page=93
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068517/jpgs/default/00000093.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 68 lines, status machine
# Lines: 68 recognised, mean confidence 0.89
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

m
sub
ub-
ve
etus
po-
intur
et
tan-
elem
poten
entia
quod
ulterius perfici potest. Nobis vero Ens potentia illud dicitur
quod non est; aliquando tamen esse potest, e inter non Entia
censetur, ut infra suo loco dicet, sotumque nomen Entis possidet.
Ens actu autem, quod actuatem habet essentiam, sive existen-
tiam ut supra dictum. Forro et has legas apud quosdam Meta-
physicos disjunctas (ut illi putant) entis affectiones. Ens est
vel permanens, vel successivum, mensura vel mensuratum, si-
gnum vel signatum, ordo vel ordinatio. Sed illae disjunctae entis
affectiones non sunt. Ens permanens definiunt quod omnes par
tes suae existentiae habet simut: Ens successivum vero quod haber
partes sui esse in fluru, quo partim abiit, partim est, partim erit
ut motus tempus de Secundum hanc acceptionem illarum vocum
nullum datur Ens succestivum, si rigorose logui voluerimut, sed
omne est permanens, omne enim Ens partes sui esse habet simut
etiam tempus rigorole acceptum, id est Praesens; nam praeteritum
et futurum significatione gratuita partes temporis censentur,
Sic morus gubq. Nam ille qui abiit, et qui futurus est, non recte
3
dicuntur Entia. Ille enum fuit, et non amplius est. Hic, futurus est
et nondum existit. Luia tamen hic rigor vixlocum invenit in foro
Thilozophieo, locus utique relinquatur illi entis in permanens
et successivum distinctioni, quae tamen et ipsa, ut de aliis supra
diximus, non totam mentis exhaurit latitudinem. Accidens V. gr.
quatenus accidens, nec permanens nec succestivum dici potest, cum
s
quoddam accidens sit permanens, quoddam successivum. Luando
enim quaero: Accidens estne permanens et successivum; neu-
trum potest responderi, dantur enim quaedam permanentia, quae
dani successiva accidentia, e sic in aliis. Si vero Ens permanens
successivum vero pro eo, quod
sumas pro eo quod immutabile est
mutari potest, ad immutabiis et mutabilis doctrinam recte re-
feruntur. Reliqua minorem habent difficultatem. Quacun
enim affectiones de Ente, sive unité sive disjunete dicuntur, illa
po
ratione essentiae omni Enti debent competere. At mensura et
mensu-
ra-
nam
e
c
eve
lians
tem
us
rem
obe
sut
acci
a
ta-
ntia
sui
jam
ins