# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0109
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068517:0109?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 9
# Folio 47r, page id 00068517:0109
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068517&page=109
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068517/jpgs/default/00000109.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 67 lines, status machine
# Lines: 67 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

ils
nali
entis
acci–
Eua
tialem
ecti
Mrira
am
ns
dentia
Dei
unu
a
te non
odo
Prio
otest
a sunt
emqu
uceret
cere
en-
ontra
adet
firma
inti-
Enic,
nam
Accidens est, atque ita in certo Entium genere non ponitur. E. Inguis.
Nec Deus est in certo Entium genere de tamen plus habet perfe-
etionis quam omnia alia. Dec Ens formaliter sive abstracte
sumtum est in certo Entium genere; quis tamen illud imperfe-
ius statuerit quam Accidens. Re. Deum non esse in certo latium
R omnium
genere falsissimum est. Est enim substantia et quidem nobilissima,
Ens abstracte (ut loquunt) et formaliter sive in genere sumptum im-
perfectius est omnibus suis speciebus ad quas contrahitur, per contra-
etionem enim ad inferiora pertivitur (ut genera omnia) et quo pro-
fundius descendit, aretiusque contrahitur, eo plus perfectionis ac qui–
rit, donec ad ipsa perveniat individua, in quibus ultimam perfe–
etionem suam nancisoitur. Manet ergo illud quod in certo Entium
genere non ponitur imperfectius esse illo quod ad certam Entis spe-
iem pertinet, At Modus ex adversariorum sententia in certo entium
genere non est. Et eum tamen tribuunt Deo, quum personam divi-
nam modum esse
quanquam absurdissime ut alibi ostendimus
contendunt. Ex qua illorum hypothesi ita concludimus: Si modus
in Deum cadit, nec tamen perfectioni illius quicquam decedit, multo
magis accidens in illum cadit sine perfectionis illius detrimento
Sed prius statuunt adversarii, Ergo et posserius concedant necesse
est. Sed quid opus est ex hypothesi adversariorum falsissima
e
res ipsa elamat praeter substantiam divinam multa in Deo repre-
riri ut sunt attributa, decreta e opera divina, quae accidentia et
neutiquam substantias esse inde liquet, quod non per se sutsistant
gue
sed substantiae divinae, ut subjecto, vel inhaereant, vel adhaereant
vel ab illa proficisoantur. Et praeterea si substantiae essent, aut
essent a divina substantia distinctae, aut ipsa divina essentia;
non illud; sic enim infinitae forent substantiae completae in una
essentia, quod absurdum: nec hoc, sic enim nihil foret discriminis
inter attributa Dei et ejusdem decreta, ut et actiones. V. g. justitia
dem
nec
et
idens