# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068518:0008
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068518:0008?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 10
# Folio 4v, page id 00068518:0008
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068518&page=8
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068518/jpgs/default/00000008.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 59 lines, status machine
# Lines: 59 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Quod autem afflictiones bonorum praesertim
virorum, affinet, pro certo end tenendum est
cedere eas in majus eorum bonum Et idque non
tantum Theologice, sed etiam physice verum est. Nempe
uti e granum in terram projectum copati necesse est,
antequam fu patitur antequam fructus ferat,
omnino
Et iersum dici potest afflictiones
pro tempore bo malas, effectu bonas esse, cum sint
viae compendiariae ad majorem perfectionem. Ut
in physicis qui liquores lente fermentant, etiam
tardius meliorantur; sed illi in quibus fot fortior
perturbatio est, partibus majore vi extrorsum versis,
ergot
prontius emendantur. sunique ista non grata tantum
et sconsolatorio, sed et verissima esse est statuendum
Atque in universum sentio nihil esse et felicitate
bonorum, et universi perfectione omnimoda verius,
et felicitate verius, et felicius dulciusque veritate
Quod lobjciture er Mnus deduu paradiu
N, ita Renditur ad
peterca in cumulum etiam pulchritu-
dinis perfectionisque Universalis scire Operum
divinorum, sciend progressus quidam perpetuus
liberrimusque totius uuiversi est agnoscendus; ita
ut ad majorem semper cultum pd procedat.
Quemadmodum tellus nostra nunc magna pars terrae
nostrae culturam recepit; et recipiet magis magisque
Et licet verum sit interdum quaedam rursus sylvescere
aut rursus destrui deprimique, hoc tamen ita interpretandum
accipiendue ost, ut paulo ante afflictionem interpretati sumus,
e nempe haur ipsam destructionem depressionemque
adem ita prodesse  prodesse ad conse–
quendum aliquid majus ude ita ut ipso ut
quodammudo
sic dicam damno lo lucremur
Et quod objici posset: ita Mundum dudum 
oportere ut Mundus dudum factus se Paradi sus
ciend est responderi responsio est praesto est: 
oinfinitas semul partes exigules 
ob divisibilitatem continui in infinitum, semper restare
auen
noue in abysso rerum, superesse partes asopitas
adhuc excitandas, et ad majus meliusque, et ut verbo
dicam ad meliorem caltum provehendas. Nec
proinde unquam ad Ferminum progressus pervenini.
quo
Atque hoc est quod siceres
retroredent ut majore
nisu saltum facias
in anteriora; (reculer
pour mieux santer,
qu’on recule pour
mieux sauter)
eisi uuctae jam
substantiae ad
magnam perfe-
tamen
ctionem pervenerint,