# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068530:0008
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068530:0008?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Akustik LH 37, 1
# Folio 4v, page id 00068530:0008
# Scan: The same scan is also registered as fol. 3r; its text is given once, here.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068530&page=8
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068530/jpgs/default/00000008.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 102 lines, status machine
# Lines: 102 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

lapillus incidat; de quo jam olim in Hypothesi nostra-
aec desolidissimis quorum quo major est clurities, eo
celerior restitutio um acutiorqu sonus. Quod vero mollia
attinet, sciendum est nisril tam molle esse qu’in aliquo
sit opus nisu ad partes ejes divellendus. Duicquid
autem rumpitur, id antequam rumpatur tenditur,
potest ergo ictus ita esse temperatus, ut tendat quidem
sed non rumpat; ita cum culcitra baculo percussa
ape mecum cogitari quonam arcano artificio nata lationes de soni ongia
ra id assequatur ut multiplex soni varietas et quod potissis
ejus. c
aliqui
sonat, dubium nullum est fila ejus ictu ipso nonnitiis num est ipte sorvi gradus quem tonum voeant per medium aeren aliquo tam larde
tendi. Ita ipsa aqua sonum edit, quid mi. cum tanta propagetur et in organo exprimatur. Et venit in mentem
sit ejus seliditas ut corpora sufficiente celeritate, obli,
latitudine.
quitate empacta, etiam repercutere possit. Imo quo
corpus conorum comparari posse cum chorca pulsata, orga
non vero auditus cum chercla alia priori unisona quae
exprimit.
celerior est ictus dividentis, hoc major est divideneli etiam non tacta prioris pulsatae mibrationem adeo e
resistentia, et licet vincatur, tamen clivisio nonsine.
es
magna partium concussione tremore fit. Si tubulum
aere exhaustum et sigillatum in qua aliquid aquae
in est fontiter moneas, aquae partet subito disulsae
subita divultione et collisione,
concurrente
ca
aexi acraita dicam postea. porro eum omnia sint tensa
hino sequitur tromor, seu restitutio et exorbitatio, ali
quoties reciprocatae, omne enim tensum, si pulsetur
tremit aliquoties quia quae semel impetum concepere
aliquando et sonum imitetur. Verum, explicandum eras
quae sit causa hujus sympathice unisonoru tum vero quia una
chorda non potest omnibus aliis unisona esse, quomodo effece
rit natura, ut iclem organon auditus possit esse tot rebus
diversissimos tonos celentibus homotonum. Utriusque moclum
clistinete
quamvis
mitu assecutus videor. Htaqe deprehendi,  in sono clistin
qui possint, origo, propagutio et expressio in organo tamen
sciticet
haec tria fieri eodem fere moco per tensi cujusclam corpo,
nec
ris tremorem,  aliis speciebus propagatis opus esse quas
etsi sese restituant in statum ad quem tendunt, tanen in schola advoeant Lhilocophi: Circulos vero qui il super
non confestim in eo quiescere possunt, sed ultra tendun tieie aquae lapillo injecte nascuntur (quos valgo hue as
et paulatim demum ad quietem propius accedunt, etsi
fortasse eam nunquam omnino assequantur et vibra
tiones in infinitum continuent quae tamen insen
sibiles redduntur aliisque supervenientibus confunduntur
commodant) nihil distineti exhibere, et longe hinc abesse;
quid aliud enim sunt quam fluitus orbiculares locum
lapilli circumdantes, ubi(quem admoclum et in aliis fluctibus
sit) humilior et remotior nuscitur ex majori et propiori unde
laeo
cum circulus remotior necessario major circuitu sit, patet
Haec omnia ex chordarum vitrationibus et fune pendulo, cur circuli illi crescant amplitudinie, donec odgres capt
rum oscillationibus, aliisque exemplis patent, vidlenturque humilitate; sed quid haec ad sonum, tonum, isochronismos
et ad memoriam seu contervationem specierum impres elastium aliaque hue pertinentia dlistincte explicanda faciant
jua
 quoqueinoEdum quoque
 quogminoni is
paro qooqminon
milhae sar
non apparet: praesertim cum fluctus sint affectiones
in partibus minoribus heterogeneorum, inprimis mol sibilium aeris, ac proinde fluctus cum vento melius quam
lium, admixtum habent; hoc ad sonum esse aptiora nam sono conferantur. Exponam igitur ego primum
alioqui magnam issue impetus portionem En partium omnia quae sonant Tremere, eleinde quae tremunt
suarum insensilium motus internos elis persam absumunt
Cetinec impingenti vel aeri totam simul
una tatius
G. G. L.
Hasce cogitationes ad G. C
Methammerum misisse vide
tur Lacionitiuo; nam in epistole
ad illum scripta Stanovera
L. 3 Januar. 1682. (in hort.
dntolti collert. L apud Duteas
Oppreciba. S. II. S. II. p. 167.
ex. IV.) haec in pr. leguntur:
Lileres tuas, quibus medi
 propagatione mea
accepisse instavanis, caju
arceperam, ac.
Cogitationes novae, quomodo formetur sonus,
eq ad organon auditis propagetur
et per aerem propagetur, atque in organo ex
dauditus exprimatur
(quam vir cl. Heuricus
Morus in Epistola ad
Cartesium, explicatione
ejus flagitans, sed cui
cartesius morte praever
tus non respondit
difficillimam explieata
habes ait hubet, nec ullam sym
pathiam 
magis rectiones
mechanicas fugere
sibi visam alt)