# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068534:0397
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068534:0397?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mechanik: Dynamika LH 37, 5
# Folio 201r, page id 00068534:0397
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 204v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068534&page=397
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068534/jpgs/default/00000397.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 64 lines, status machine
# Lines: 64 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

cum issa scriberem
quam res postulet in his navys
de quae à Gabilaes aut non aut sine demonstratione, aut secy, dicuutur
non neque dicit neque demonstrat listam-
tras punctorum pl sectionis rupturae, ad esse in latione distantarum a pu ncto divulsionis;
nec tetigit lineas resistent sectionum a pun centro divulsionis eductas esse quod ad
resistentias inter se, ut quadrata, unde sequitur, Triangulum habere, resistentiam parabolae
Nec methodum attigit generalem, dato uno experimento caesera ora in cala
und f detera
bac
minandi sine calculo per sempricem stateram. Quae vero de ruptura in tbis
 super geno vel frabis super fulcio dicit, nis ne assentiri quidem possum.
sutat enim si datis quibus am viribus opus sit ad frangendum, fulcro in medio posito
fieri posse ut nec centrplum sufficiat, fubero in alio quodam puncto posito, imu ut
infinituplo opus sit, quod prrbare conatur prop. 102. angumento qup aralogistico
ponatur resistentia trabis infultae in C. seu pondera ad eam lumpendam
sufficientia A + B esse quantacunque. falei. moto versus A. ut in _CC
minuetur potentia A ut  continue et quidem in infinitum. Necesse
ergo esset est ad potentiam B. angeri infinitum, ut resi diminita
altera A. in infinitum, nihilominus summa resistentiae trabis aequi-
valeat, at non augetur in infinitum polentia BB. remoto licet fulero
C. usque tota trabis longitudine, Ergo ips potentia A+ B. altera in infinitum
minula sed altera non in infinitum aucta non ut ante resistentiae
Trabis aequivalebunt, sed resistentia trabis erit aucta. Erae argumen
tum, quo audito collocutor exclamat, ed admirari vim Geometriae amda
tam inexpectata eruentis, se enim crediturum fuisse potentim resistentam
simanere eandem, at fuisse deceptum, non parum, sed integio infinito.
dunihi ego repetere cogor, nescire me quomodo tolia exciderint tanto vivo.
primum enim si potentia B in infinitum angenda est potentia A. in infinitum
minuta seu. fulcro C, ipsi suppo silo, quo casu potentia B A evanescit, sequetur
se fulero posito in A. patentia A. remota potentiam B. ad habem in A.
rumgendam esse debere in infinitam, quod est absurdum. Sed et facile retextu sophisma
est: dicit faeor impo duae sint potentiae A+B. faleor  quantum minuitur
to
inter
concedo Galibeo, si una in infinitum augeatur minuatur, alteram in infiritum
esse minuendam angendam, sed cur? nonne, ut summa uaneat eadem, quia scilicet
resistentia manet eadem En ergo resistentiam m fulcio ulcunque mutato eandem
anere suppositum ab ipso Galilaeo velut fundamentum demonstrationis,
rium probare nititur jam probationem consideremus: si mulato fulero in A in
infinitum minuatur, potentia B. in infinitum angenda est. At verum est prius.
probat: n cumfulcro ad dimidiam AC. perremiente A. dimidiatur, ad quartam A
dim assumitur quinta de A. et sic in infinitum, ut fulero perveniente in A
potentia fias pars infinitesima de A. seu evaneseat. Ergo
A qu B. in infinitum augenda est, seu fiet infinita. Rispondetur minui
smmalu
aliqud in infinitum dupliciter intelligi potest vel ipsuque dividi et subdividi in infi-
nitum, vel aliquod infinitum ei subtrahi. Hoc loco nullum infinitum subtrahitur
a potentia A. sed potentia A subdioiditur tantum in infinitum jam si duae sint quantitates
et una in infinitum dividatur, non est necesse alteram in infinitum multiplicari,
ut summa maneat eadem, no contra hoc modo summa non manebit eadem,
a +2B non ess er aequale a + b = a + 2b. Ergo  2b=
Ergo 2a + 2b = a + 9b. Ergo 2a = a + 2b.
valet summae priori, necesse est dimidiam aupliculae fuisse duplam etn genere, quotis
hoc contingit Ca dober ram iomminutionis unius et angmenti alterius, qua est tat muendae
enemlei adm r Ergo trarecb a+ +b.
E ad augeadam: per hanc demonstradem
trdn a- 104bboc. cntia anter augensum ta  auctu dabet esse aqualis dffecentiae
quodentum calious mut lisflicati 20.
quibusdam cica Resistentiam
Non demonstrat rupturam fr incipere in imo puncto;
quem mior excidere potuisse tanto viro.
sunt tunto enim a+ b. patet
Ergo, a = 26. Ergo si duti sint quantitates, et una dimidiata, alteraque duplicata, summa aequi–