# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068536:0047
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068536:0047?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Nachträge LH 37, 7
# Folio 24r, page id 00068536:0047
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 23v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068536&page=47
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068536/jpgs/default/00000047.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 69 lines, status machine
# Lines: 69 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

cartum
plus inter am e tignidem, quam am catulum meli,
taeum vel Bononiensem et molossum Anglum inter sit,
n ne quid de lumo dicam. Non animalia tantum, sed et plan,
ta prosolo et eoelo, pro cultu ipro mustrimentordegque de
generat lucuriant ve; hinc arboreh ex preceris, nana fiunt illim
herbae ex humilibus arborescunt;, et longissimistemporum ipter
vemum
t
aliae species prodiisse videantur. Crebrioreh olim mutatione pu,
isse credibil et, ab igne aut epirita velaguisnumo stabilitae
res magnis avicissitudinibue minus ob noxia sunt, itayue vade
sorta
alio tunc naturae vulta ontase aquis latius patentibuant
abundantins nutrimentum prae bentibus inem ad modumemaiores
atur
Sunt maris quam la cuum pisces  etiame ut, velut
in majore et fertilione campo quadam aqpaticae elim vel
vel diter insiqpira
amphibiae belluae mgjoret, suerint, et majora gestarint  oris arma
gnam illa qua nospodie in trippoppotamo vel in Posmaro
videmus, qui et inse eburant potius aliquid ebore melius praebet.
quin tute notasti, quem sibi Brunsviga monstrabam dentem
vrope Gvel febytum cum aliis fragmentis effossum Tuisillis
connen sibus simul cognatum esse et differentem itayue à magno fuit
animali; quale tamen nescioan uspiam extet. sunt amici egre,
giae eruditionis, qui etiamnum ad monstra marina in clinant.
Sane aquas elirro magnam Germania imo (ne de libella quae,
ras) terra partem Lexisse ante Noachi diluvium, eet cur
non minus cum scriptura sacra quam recta ratione credamus.
quod ingeniose notas conchulas Lonnensi arena cum ossibus essosae mistas
 ia exterrestri genere fuisse, spernendum non est. vide tamen
veferibus etiam creditum cucianus. lib. de dea syria memorat gnan cum suo colle super jecta dici possint. Epistola sua opposita nescio
ne illa fonte in superiorions statis haeserint, autammali serius
ll
quid monet de terrae venis à Je praeteritis. Id quale sit forte dis
cemus, negaid neglectum videatur.
Caterum etsi benecone
dusa et ab aere desensa diu durare posse non repugnem, huctamen
melino, ut eredam flavedinem illam subrubi cuntiam ineranio ali,
isue eavitatibus  animalis zonnensis depreehensam et illam ma,
potius
teria concretae in lingua solubilitatem a guodam boligenere, quam
vasorum sanguiniorum  medullaque velstigiis ac velut religaiis
tera
esse. Nam marga et boli, et maxime, quas temnias vel sigillatae
vocant, cum ex subtilioribus zerresfrium corporum ramentis
passe, nescio quibus deinde causis vel deletas vel pulsaz; sive illa agna abrasis admistis etiam omine ralium, calcibus succisque generen,
sue interd
nihil admodum ab ehnicanis aut Indicis distiterint, ut ursi no tur, varii sunt eoloris, et puriores facile liquescunt. Panguinis
vae Zemblae eolore magis magnitudine quam forma a nostris discei autem et medulla naturam tamdia perstitisse agre crediderim
dunt; sive cognata magis quam ejusdemtribus fuerint, ut rangi cum firmiora istisfuerint congumta, et color hanguinis facilli–
me immutetur, 4 et in univerium colores ex vegetabili velani,
praesenti raturae vulta res antiquissimas metiuntur. quam muctas mali naturae regno narum durabiles habeantur; quod de minera,
Epecieh America proprias nodimus? Fac Atlanticam aliguae libus pigmentis coa eet. Quanguam ne quid dissimulem sirit aliqua
optra
etiam in illis singularis constantia exempla; sed qnae ad eruotie
rubedinem porrigi non puto. Terrarum vero color sertatatem, ac
cape et imagna et igne perstat. Quantum vero animalia et vege-
sis contrarium aliquid pro certo male concludamus. Axiomabre, tabilia tempore et petrificatione immutentur, analysis chemica maxi–
vis aeoi praecipitisyus jndicii ett, nec nasei epecied nec interire janqueue me ni fallor ostendit. Et Eyuidem ut quod res est dicam, puto in
et disputare interdam liceat qua vere specie dissent, et utrum signes Medicos non temere inhanc de minerali effossorum apudvos
1Bset Moal
magis
+et si sape albedine
candore commendentu
ut quod lactis lunae
nomine venit; cum
tamen