# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068558:0004 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068558:0004?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 2, 2c # Folio 2v, page id 00068558:0004 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068558&page=4 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068558/jpgs/default/00000004.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 100 lines, status machine # Lines: 100 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. dens interdum non vult actum, sed tantum conatum. veluti cum Abrahamo isanci speriticationem imperavit, excentionens tantum obedientiam non rem voruit. sed cum imperat actus virtuosos, prohibet vitiosos; revera vult nonti et obedientiam et rem quam imperat. Omnis voluntas dei antecedens offectum haberet, nisi qadam obstarent. Reoera autem plenum haberet, si omnes voluntat dei antecedenteam effectus simul voluntatis stare possent. Tum vero dens omne bonum velit pro mensura bonitatis quam objectum ihabet mensura suae bonitatis, omne molum nilit pro mensura suae malitatis; hinc fit um omnia bona non siit simul consistere possunt quia compatibilia inter se, fit ut ex conflictu omnium decrepria, voluntatum antecedentium oriatur voluntas consequens, sapientiae maxime conformis seu decretoria, per quam oritur, quantum maximum bonum lonim potest. Et ita voluntas quidem anteddens tendit ad bonum, sed consequens ad optimum. finatem, omnino atsolutam quam et finalem dicere possis, e vulgo decretum appellamus, immatabilis est appetlamus, sempera effectum habet, quoniam in hoc decreto fopmando omnia jam in considerationem venere, nec ullum amplius obstac ulla amplias ratio, objici potest est tamen libera quia ex voluntatibus antecedentibus, Vol utique liberis, resultat, et spontenea, quia ab interno principio ipsa siplicet ideus sapientia et bonitate oritur Et licet determinata sit me optimum, id tamen sit morali non metaphysica necessitate, quae locum ultima locum tum demum locum cets habitura esset, si solum illud objectum divinae voluntatis, quod a deo eligitur, possibile foret; quo casu nulla fuisset electio inter plura, contra hypothesin. dMo Bonum malumoe triplex in intelligi solet Metaphysicum, physicum et morala. Metaphysicum honum Malumve niversum, sed bonum est perfectio veretem imperfectio et hoc bonmus malumve locum habet A generale est, sed dist speciatim non intelligentibus aeid aut tanquam non intelligentibus accidunt accipitur de illis honis malisque, quae rebus n creaturis Bonum Matumve physicum accipi solet de commodis incommodisque reaturarum intelligentium, quatenus scilicet aliquid ipsis jucundi molestique accidit; et huc pertinet malum poenae denique Bonum Matumque Morale est, actio virtuosa aut vitiosa, et huc pertinet malum culpa opstimum ut finem ultinum, Bonum qualecurque H Hinc jam dicendum est, deum velle mulum poenae Bonum non nisi ut bonum subsidiarium; sed nalum culpa non ut finem i ndiffereatia impere intosut dia ad sillem; quali velle nisi aga quidem anteredenter optimum consequenter, mala atiam metaphysica malum corpo ut bonum subsuliarium optimo inclusum, t physica finem; sed matum tidsa rationem abcexnq medii ehendo en mel quidem dea sed matum culpo Borum, ut finem, malum poenae, aliasque imperfectiones phuficasant metalsysicus ut bonum subsidiarium, seu ut medium ad finem; sed malum anteredenti voluntate quod deus prae caeteris malis rejicit, culpae, reemedii rationem habere sed taattum Quaritur eerga quanam ratione malum culpa existat, et cur dicamus tandem onditiohisinet qua one existas, seu quomodo a deo permittatur, et cur dcamus merito dicamus Deumnullo modo peccatum permitsere, sed tantum velle, sed tantum permiffere tantum Considerandum e est Matum etsi existat, tamen non esse matum, mali inte objectum antecedentis dei voluntatis, atque adeo in ejus voluntate consequente peronissionem ejus non nisi per concomitantiam oriri; quia deus non permitteret malum nisi majus bonum faceret de malo ut jam Augustinus notavit Porro malum poepae porro peccabums non partectit edi ad porro peccatum licet esset utite ad aliquod bonum, seu mediam ad finemrationem haberet hoc tamen non sufficeret, ut objectum esset voluntatislicitum voluntatis; atque iot est quod nam ut recte monuit Apostolus, non esse mala ut eveni facienda malaut eveniant bona Unica erus. Itaque qui per decielu aetemo de futuris usum precum, et homani studii ilita tem tulli putant, et sophisma ignavum veterum renovant, considerare debent et preces et iatera, quibus nunc movetur deme cum jam delis ad agendum in mor jam undem in eundem movisse ad decerne dum, cum Menti ejus ante rerur existentiam obversasentu etiam sunt bona subsidiana seu ut