# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068558:0005
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068558:0005?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 2, 2c
# Folio 3r, page id 00068558:0005
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068558&page=5
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068558/jpgs/default/00000005.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 80 lines, status machine
# Lines: 80 recognised, mean confidence 0.88
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

clegitima,
Unica ergo ratio permittendipcali hac est
ut permillatur malum peccatum, quoties sine culpa, aut intermissione officii
impediri non potest veluti si quis periculoso tepo praesertom tempore
in statione collocatus, exqua injussucenturionis d aut
tribuni discedere non debet, vide il
audiret, duos alios milites duello confligere vell amicos suos duello confligere velle. Huie
il certe iimpediendi mali causa accurrere ad eos no recte
fas non foret. ita fieri aliquando posset, ut princips peccatum
pe
subditi non esset impediturus nisi peccato suo, quo casu utique
necessaria ejus permissio foret.
pccati aben
Deus qui peccare non potest, n morali
quadam necessitate suae sapientiae bonitatisque
agendum
aept ad optimum eligendumq obligatur
ejusque intermissio omni peccatos  creaturae
pejor foret, quia divinam perfectionem 
im pugnaret. Nam minus bonum habet rationem mali
sunt onereiteres
quoniam scilicet
la haec ratio est, quia inter innumeros Mundos
non
sapientia sua
possibiles optimum elegit, in hoc autem malum
aliquod culpae involvebatur; quod nosutique a posteriori seu ab effectu
ratio
Et proinde judicare debemus, etsi possibiles saem s fuissent
judicamus, vel ideo quia permisit
essunt mundi, a quibus peccatum abfuisset, eos
tamen in summa, omnibus computatio nostro
mundo perfectione inferiores fuisse. I2t
In quo pictura per umbras, ctiharmonia
per dissonantias apte admissas,
exaltata est.
seccatum ergo Voluntatis divine permissivae
objectum est, non ut finis, imo nec ut de medimi
sed tantum, ut conditio sine qua non poterat
optimum obtineri; seu s  tanquam id  quo non admisso
deus sapientiae bonitatique suae summae non
uttimam
Hinc patet originem mali esse in veritatibus
satisfecisset
aternis, quatenus in meuu non in voluntate i ideanra
.
sed in originali imperfectione creaturarum, quadenus
debere,
one
interrum
quae continetur in veritatibus aeternis, quae objectumi constituentintibus.
sunt objectam internum divini intellectus; nque malum
aadeo ab optimo rerum systemate possibili
excludi potuisse.
Exhie etiam intelle destinari ad
permi
al
non ipsius, sed peccantium sit culpa, neminemque ad
peccundum destinat, sed tantum peccaturum aliquando
eccasi
non impedire decernis, neque ideo, pro complice  habere debet, quando per
quia sais sapientiae supremae legitus impedire nec debebat
De hono moelulsysico seu perfect
amonia rerum decretu
alis.
nic
contus
untur, iil corggulare
s
euo
Mugnitudiis, et
ts
Bomlitis. E ex serentiat boutate
rlecti
Eessiu opti data aeie xadtuntias
un abonilatereativa ad persones
isttia, cui summ grudus
istiba non arbitharia, non exolica
ues
i