# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068558:0006
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068558:0006?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 2, 2c
# Folio 3v, page id 00068558:0006
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068558&page=6
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068558/jpgs/default/00000006.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 100 lines, status machine
# Lines: 100 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Haclgo lunita reg
Quod si ergo, ut ostendimus hc unica
tunc unc adest
legitima permittendi peccati causa est,  cum scilicet non debeta
debeat non permitti; facile apparet, minime
probari posse superlapsariorum quorundam rationes,
qui deum admi permisisse lapsum putant, ideo
tantum, ut haberet in quorum potna justitiam,
aut in quorum venia misericordiam ostenderet. Heque
Nisi enim majores obstit rationes deum impulissent, movissent
melius justitiam ostendebat impediendo peccatum,
melius bonitatem impediendo miseriam ost endebat
bonitate sed ex bonitate et sapientia combinas
Ex his quae diximus etiam institia divina asseritur,
Cujus summus gradus est sunctitas. Nam justitia
juctia DInstitia a  ergo Dei res arbitraria
cela pstil non est, sed exaeternis sapientiae regulis fluit
ec nec veus omni jure solutus est, ut possit punire
Innocentem. Licet enim superiorem non habeat, ipse tamen
contrarium
quam pecatum  Adco
cui nihul magis repogaa
Asanctitati ejus pugnare videtur quod ad peccati
actum concurrit sed non male  jam Augustinus notavit
formale peccati in privativo consistere. Privatio autem
est ex limitatione creaturarum, quae facit ut nc scient
cognitio earum  non sese ad omnia porrigat, et ut
voluntas earum, quae ad summum bonum hoc est ad Deum
tendere debelat in inferioribus consistat
iut
Nunc Communia omlagnitudine
Bocitatisque diinae supersunt. Huc
eitam ea pertinent icunt de concrjuci
et bonitate agitur; et inprimis de
concursu ad peccatum.  qui
negari pote non potest isi patu
deo peccati realitas a deo independens
dicatur; s idem tamen
 Comparatione rem illustravi fluminis navem secundi flaminis, navin
deferentis, quae tanto fertur tardius, quando est oneratior. Ut ergo
lonis
 virtutis, vigoris in est
nt
causa iatis a flumine sed tarditatis ab onere; ita quod perfectionis es rebus a Deo est, sed d
a mpr
un perfectio reum a deo imperfectit 
limitatione creaturarum, quae saep
sginali
itum
r cum scilicet amore pa postero retus adhaeretanima, deo regle
po quemadmodum fnec noxiaque inertia impetum divinitus
procedit tamem in peccatumprorumsit
fieri potest, ut  navis cujus motus tardior a vortice
coqia
Caeterum cum scriptura indurare deum aitp
 impressum refaroat aesistendo
 infringit
divino pernissu
occasio
ascitur
lectam
etsi intercursurum
comprehensis, quibus ille
cireunstantis oticere captimam rerum seriem elogisse, peccandi altini peccat
videret
Hunc autem serdem
quod optima esset
peccatum p
divinum Tivinam aute
peraverandi ebtur: neque enim deum suae sapientiae
deesse aequum erat, ut homines peccatis  quasi pervim
verul per vim eximerentur: quin ille justo in eos judiciousus est
moviden-
tiam non passam ut circumstantiae
mutarentur.
u
quadam loquendi ratione
eptiatrerum 
debetur senici
nsserici. nata est
taru
es aedeo quam dens  justi imo delueto elegit
em ex comoinatione etiam sapientiae et Vo Bonitatis electio optimurerum Ordinis nam est
sint reoe aptisine colligata, nec
HE∞, XCoPH6)S renu quae facit, ut ordo quidem sit inter voluntates
dei antecedentes, pro vcu  objecti gradu bonitatis in objecto
peccatum influxus; hoc tantum innuitur, de hominem circujustantiis objici in rerum serie
siduliaque ei etribue isi similesque ei attribuit in
etsi in ea inter intercurreres peccatum, hominesque
vine hominesque en circumstanties objici cerneret,
quibus illis occasio peccandi  aut in peccato
it mala ia adgubenam imo delacto eregit
prodii
fcuics summus gradus est sunctitas) asseruimus
cumu sci bopitas a
ustitiaitur, cujus summus gradus est anctitas dinis et Bonitatis, de quibus nunc agendi locus st.
combinat
opitur ex sapientia et bonitate combinatis.
satis ferit sibiivina
0