# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068583:0018
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068583:0018?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 9
# Folio 9v, page id 00068583:0018
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068583&page=18
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068583/jpgs/default/00000018.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 75 lines, status machine
# Lines: 75 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Ma thematicis
videndum qualis sit curva Cyliniri Ellipticia plano
seu. iem lyntori Hyprbolici et pambolici secti a plano:
AB7X
ea HAD
ADAS
BCHD
Jocm admodum consideramus maximum divisorem communem plurium
numciorum, ita Aistedius considerat, minimuma dividuum commanem
e EF
plurium nunororum, idest minimam uttontrun, quia datis diordi potest; ut
a
12 est minimus dividums comnunis numerorm 1. 2. 8. 4. minimm cilicet qui dividi possint per
p.2. 3. 4. nempe minem, dividaque hotum trium est 1. 3. 3 est 6. ut jam iveniatur minimus
dividuus norum quatuor 1. 2.3.4. non est opus  multiplicare 6. per 4. sed tantum per &
quia jum in  eo2. nempe. Vita jam 60 esset minchum communem dividubam nunerorum 1. 2.3.G.f
eundem esse minimum communem dividuum numerorum 1. 2.3. 4.56. Unde prins periodus in nm Tabula
mumeronum punctata est 6, inde 12. inde 60. inde 607. p 420, ade ect4 idem 43 est et mimiumus dividus per
er pr 1. 11 Ars s. N et per 1. 23, 4. 5. 6. 7. 8. 9 er seu per 1. 2, 3, 5, 7 nulliplicam per 2.
erit 840 divisibilis per omnes numcens esque ad 8. inclusurcet stabit: 3 2 3.67. er mulliptriendo per 3. erit 2520, divitibitis per 295)
locum Horatii
1. 2. 3. 4, 56. 7. d  et r0
deuque per 12
ipsum petimus stultitia: tum quodum auto qui aderant aliqui risum sustulere. Et quidam eorum dixit postea ad alios, me pietatem
coridere, locumque thoruti a me protti, quas stultas opimiones haberem quae de religione fervutur et via ad coelum. Cumego pissem
locutus de volatur Idea est differentia cogitationum ratione objecti. Non potest negari ipsas pen cogitationes ratione
objectorum differre; adeoque in ipsis cogitationibus aliquam esse modificationem, adeoque modificationem non esse tantum in composito
ex cuirati cogitante et extenso. Est ergo verum recteque dici potest Modificationem esse in cogitatione. Eodem modo spatis por-
tiones sunt, ei  sunt in sive loca sunt extensa modificata, et figurae in spatio sunt extexsiones in motificationes
in extensione, ut idgianes sunt modificationes in mente. Verum quidem est non posse existere
ullas neque in spatio neque in Mente madificationes nisi ope materiae cujus naturae utrumque conjunigere est, data tamen
materia, in ipsa postea imente,  ipso extense existun modificationes, et differun haec, ut actio a passione re
patemitas a filiatione. Cidq An Mens sit idea corporisE hoc fieri non potest, quia corptre continuo
matato mens manet. Et cujus corporis idea erit, au totius illius quod percipit; ergo quaelibet mens erit idea totius orticis, quod
utique non est, nisi dicas esse resultationem ex relatione caeterorum omnium ad certum quoddam. Exhoc denum t.
conitatio Extensio est status, cogitatio actio. Extensio est quiddum absolutum. Cogitatio relativum. Cogitatio
Omne cogitans cogitat utique aliquid. Ergo simplicissimum est, id quod cogitat cogitare seipsum. et cogitatio absoluta estus
Plura a nobis percistiuntur in Mente nostra, ut: cogitare seu
percipere. percipere se ipsum. Percipere se esse cundem, percipere voluptatem et dolorem. Sercipere tempus seu durationem
cum id quod cogitat seipsum omnia est.
 voluptas videtur venim ex plurium cogitatione, seu transitu ad perfectioneu. Felicitas ipsa consistit
in non impedito continuo transitu ad majorem perfectionem. Ntm cum in nobis nil sit nisi Meus, mirum ect
quomodo in ea tam diversa percipiantur. Sed revea addita ipsa est Materiae, et sine materia non ita perciperet
Mirum quomodo Natura materiae et Mentis faciat, ut tales  certae quaedam dispositiones faciant in mente
nostra sensum quem vocant  luminis, rubedinis, aliosque Micatio videtur quodammodo oriri a pluribus ictibus repetit
Idea existentiae, et identitatis a corpore non venit, nec unitatis; mira
res, cum mens meminit negativorum, seu conscia est, se aliquid non cogitasse. Cui verte
unde et digitis micare.
mihi videtur origo rerum ex DE0 talis esse, qualis origo proprietatum ex essentia,  ut senarius (st
1+ 1+ 1+ 1 + 4 +Y Ergo 6H 3+3. H 3C2. p 4+2. etc. Nec dubitandum est unam expressionem
ab alior differre, nam uno modo ternaerium expresse aogitamus, aut binarium, alio non idem, certum est autem
teruarium ab eo non cogitari, qui sex unitates simul cogitat. cogitaretur, si tribus cogitatis limitem statueret.
Multo minus de multiplicatione cogitat, qui sex unitats cogitat simul.
Ut ergo una parite alteraive differunt hae
proprietates, it inter se et ab essentia, ita et disserunt res inter se et a DEO.
voce rei lubenter utor, nam potumus dicere Deus est Ens, non silumus dicere DEus est res.
Mens nostra differt a Deo
ut Extensum absolutum, quod maximum, et indivisibile est a spatio, seu loco; sive ut ipsum per se extensum, a loco.
spatium totus locus est. Spatii sunt partes ipsius extensi nullae sunt partes; sed aliqui sunt ejus modi. Spatium
po ipso quia in partes dissecatur, mutabile est, et varie dissecatur; imo continue aliud atque aliud est, at basis spatii, quae
ipsum per se extensum, indivisibile est, manetque durantibus mutationibus, neque immutatur, quia omnia penetrat. Non
ergo locus est ejus pars, sed ejus modificatio, ex accedente materia. sen aliquid ex ipsa et materia resultans
Eodem plane modo en Mens divina est ad nostram, ut spatium quod vocant imaginarium, cum
sit ap maxime reate, est enim ipse DEus, quatenus consideratur ubique seu immensus, est ad locum, et varias
on ipso immenso natas figuras perplacet itaque, ut hac hoc quod uulgo s hoc ut a spatio distinguam,
vocem ipsum immensum. immensum itaque  est, quod in continua spatii mutatione perstat hoc ergo ter minos nec
Posses et appellare spsum Expausum.  satis ex his patet ipsum
hoc immensum non esse intervallum, nec esse locum; nec esse mutabile; modificationes autem fieri nulla ejus mutatione
habet nec habere potest, estque unum et indivisibile.
sed superniditione alterius,  nempe MMotis, sive Massae. ex additione molis et massae resultatt
patias et spatia, loca, inter valla, quorum aggregata dant spatium Universum, sed hoc spatium umipersum est
Ens per ungrenationem, continue variabile; compositum scilicet ex spatiis vacuis plenis, ut rete, quod rete continuo aliam
accipit Formam, adeoque Motatur;  sed quod in illa mutatione perstat, est ipsum immensum. Ipsum autem
quano
comambutu (e DE retonssa