# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0008 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0008?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10 # Folio 4v, page id 00068584:0008 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 5r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068584&page=8 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068584/jpgs/default/00000008.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 62 lines, status machine # Lines: 62 recognised, mean confidence 0.98 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. familiaribus notique avulsus, barbaris ignotisque venundetur; utique dolebit, et tanto magis, quanto melius bona sua praesentia intelliget. idem tibi dic Ad haec simmias: hoc tibi quoque dictum putato, o socrates, qui a vita libenter discedens, et amicis tuos, et quod plus est, Peis, Dominos bons tam facile eares facilius quam par est, care relinguis. Scis enim si qu omnia quae fieri solent, facere potiss voluisses potuissa te servare vitam. Tum socrates, conabor amici, nunc apud vos accuratius, quam nuper apud Athenienses judices, me defendere. Eqridem, o simmia, atque Cebes nisi me migraturum putarem primum quidem ad Deos alios sapientes et bonos, deinde ad homines defunctos, his qui hic sunt meliores, injuste agerem non moleste ferens mortem. Nunc certo habetote, speraic ne ad viros bonos iturum, sed hoc quidem haud omnino asseverarem; Quod vero ad Deos, dominos ralde bonos iturus sim, certum habetote, si quid aliud unquam; idque unum est, quod ego ausim affirmare; Quare mortem non aegre fero sed bono animo sum, speroque superesse aliquid defunctis, et multo melius fore bonis, quam malis Tum simmias quid facis, o socrates, qui cum praeclara adeo sententia te hinc pus prorixis, nec tanti boni nos quoque participes retinquis? denique nnon aliter te apud nos purgabis, quam si hoc quoque persuaseris. Huie socrates, recte, inquio judices, idque facere conabor. Principio itaque arbitror, philosophorum esse meditari semper mortem, ut ridiculum videatur eos moleste fexre s id adveniat, quod per omnem vitam agitavere. deinde ipsi onprimis morte digni sunt; quod ne rideatis, scitote ingens illis bonum esse mortem. Quid aliud enim mors quam corporis ab anima separatio est? Quid aliud auteri enim philosophi quotidie agunt? nam non tantum volus tatibus et cura corporis pum non ultra ducuntur quam necesse est et cum sapientiam quaerunt, non ignorant sinceris cogitationibus impedimento esse corpus, si inquisitionis socium assumant Nam nec visus nec auditus aliquid exhibent sinceri, et tum optime ratiocinamur, cum nec visus, nec auditus, nec dolor neci voluptas turbant. Quaeso te, simmia, ipsamne justi, et pulchri, et magni essentiam aliquid esse putas? ita certe. Haec vero an oculis perspici potest, minime. Haec tamen cogitanda sunt si veritatem et sapientiam quaeramus. Abducenda ergo a sensibus mens est. At impedimenta a corpore quotidie nascuntur, opris enim sustenta alendum est enim corpus, et ad eam rem opus pecuniis, pecuniarum autem causa qualia faciant homines nostis itaque qui pure intelligere volent, optabunt a corpore red recedere, cujus fo voti non nisi morte compotes fient. itaque si quismmortem moleste ferat eum non G.1b60Go sdgiAobco na For esse. scitote. Alii qui mortem majoris mali vitandi causa oppetiere, solo metu si qualem id fieri potest, fortes sunt, philosophus solus speboni majoris imo unici sive summi. Animadvertendum est enim, non esse hanc rectam ad felicitatem viam, ut voluptates voluptatibus, dolores doloribus redimumus et metum metu, et majus minori tanquam nummos commutemus; sed ille duntarat rectus sit nummus, cujus gratia haec omnia oporteat commuturi atque venundarii scilicet sapientia, sine qua temperantia abstinens voluptatibus, et fortitudo dolores perferens, tantum umbrae sunt virtutum. Ego me ex eorum numero esse scio