# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0009 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0009?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10 # Folio 5r, page id 00068584:0009 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068584&page=9 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068584/jpgs/default/00000009.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 67 lines, status machine # Lines: 67 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. qui omni studio ad veram vitam contendere; quantum autem profecerim, moxdiscam. Habetis cur non pertuiber, quod cum vos eosque qui hic sunt dominos relinquo, spero enim me et illic non minus bonos domios amicosque inventurum, si igitur defensio mea vobis magis quam Atheniensibus judicitus peruast, hatis fecit bene se res habet. Cum ita finisset socrates suscipiens sermonem Cebes, Caetera quidem e Socrates recte dicta videntur, quantum vero ad ipsam animam spectat; valde ambigunt homines, ne anima a corpore separata nusquam sit Ulterius, sed statim extinguatur, nam si superesse constatet, magna spes foret, vera esse quae dicis; omimam scilicet in se collectam, et a corpore separatam fore perfectiorem. Dum Socrates, si ita vultis, etiam hoc agitemus per id quod mihi superest, vivendi tempus, agitemus. Vetus opinio est et abire animas ad inferos, atque inde alius inde aliquando huc reverti. Quo posito utique medio tempore existunt animae. Haec vero opinio etiam probata habebetur, si consideretur non fieri viventes nisi exmortuis, nec mortuos nisi vive ex viventibus; quemadmodum somniantes ex in universum vigitantibus, et contra; contraria ex contrariis, transitus autem ab uno contrariorum in alterum, unius generatio alterius extinctio est. Singeneratio mortui, est extimtio veventis Et unius quidem horum contrariorum manifesta nobis per experientiam experientia est, s generatio est; ipsum scilicet mori, quod mortui productio est; consentaneum ergo, nis. in hocume mancam putemus naturam, esse contrarii quoque generationem aliquam, quae est reviviscentia. Et certe nisi circulus in his esset, alterumque ex altero reproduceretur, directa tantum progressio foret, omniaque ad idem devenirent. Disus est ista Cebes non mediocriter comprobare, subjeritque hc multo clariora fore, si illud cogitetur, n discamus aliq vid, noc tantum reminisci toties a Socrate ipso inculcatum, cum discamus aliquid, nostantum reminisci. quoidque eo inprimis pulcherrimo constare argumento, quod interrogati homines, si quis eos recte interroget, ipsi omnia, quemadmodum sunt respondent, in ipsis etiam quae abstrusloribus qualia sunt Geometrica, quod nunquam facere possent, nisi ipsis jam inesset scientia quaedam. Quodsi ergo tantum reminiscimur, utique scivimus aliquid ante hane vitam. Cum subdubitaret hic nonnihil Simmias, aut saltem hereret socrates resumsit sermonem, et nonne inquit confiteris, simmia id vulgo reminiscentiam appellari, cum quis aliqua re percepta) ad alterius cujusdam diversae rei cogitationem veniat, ut si lyra faciat hominis reminisci. ita, iquam ita est, ait simmias iscito ergo idem fieri in acquisitione scientiae, nam cum duos lapides cogitamus aequales, et mox duo quoque ligna, tunc ipsius per se 1 aequalis, reminiscimur, quod in nulto horum continetur, cujus aliunde in nobis existens notitia tantum excitatur. Ista utique per se sed hoc accuratius probandum sit aequalitas est aliquid, ea autem ipsum per se aequale utique est aliquid, eit neque e saxo, nam lignum et saxum non sunt per se aequalia, quoniam modo aequalia modo inaequalia sunt. Hoc amplius, cum judicamus duo esse aequalia aut inaequalia, ad eam quae in nobis est referimus cognitionem aequalis, ea ergo jam praeexistit in nobis; nec sentu cumque fateamur a na nullo sensu, nec visus scilicet nec tactu nec attenus acquisitam; fatendum est ante sensus, adeoque et aute nnativitater in nobis fuisse. idemque est deceb caeteris notitiis, pulchri scilicet et boni, aliorumque Obliti itaque quae autem screbamus, admonentibus sensibus, reminiscimur tantum Hinc jam alterum sequitur, vel scientiam nobis cum nativitate infusam, vel nos ante nativitatem scientiam possedisse alterutrum elige, o simmia. (um hic tergiversaretur dimuias, s surerit setates atoeie udo a sura utrous