# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0011 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0011?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10 # Folio 6r, page id 00068584:0011 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068584&page=11 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068584/jpgs/default/00000011.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 71 lines, status machine # Lines: 71 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Phaedo Platonis contractus Martii 1676 quidem et mente, sed ex consuetudine exercitationeque acquisitam, eos his feliciores apum et formicarum speciem indueres et rursus denique in humanam redire formam: in Deorum vero genus nulli fas est pervenire, pralter eos qui discendu cupiditate flagrantes et philosophati sunt, et puri penitus decessere. Hi nec paupertatem formidant, nec contemtum, nec corpori fingendo vivunt, sed animum colunt: hiis jam vivis philosophia paulatim animum a corpore solvit; ostendens quam faltax autorum auriumque judicium suadetque ab iis discedere, quatenus illis haerere non summa d cogit necessitas; seque in seipsam revocare, nec ulli credere proterquam sibi quatenus scilicet ipsa per seipsam intelligat quod libet goram quae per se existunt qua vero ipsa per alia consideret, quaeque in aliis alia sint, qualia sensibilia sunt, eorum nihil verum existitare Itaque philosophus illud considerat, qui vehementer doleat, aut delectetur aut cupiat, aut metuat, non ideo tantum nocere sibi, quod pecunias consumet aut aegrotabit, sed quod animi puritati officiat, quanquam hoc quod omnium damnorum maximum est, homines non animadvertant. xquare nec illud philosophi est, animum semel ad altiora erectum ruis alternis immergere sensibus, et atternis nunc polluendo se, minc purgando, ealternis ludere, aut ligando soluendoque mentem, Penelopes telam retexere, telam ordiri, sed agnitam semel veritatem constanter sequi, certum eoste hanc vitam ad quiddam aeternis divinisque cognatum migrantem, debere se humanis eximi malis. Qui hoc animo est, non metuit, ne corpore soluta corporis compage omnis in ventos vita recedat. cum haec socrates dixisset, longum factum est sitentium, omnibus tacite dicta recolentibus, cebes vero et Simmias parumper invicem colloeuti sunt. Nos vero intuitus socrates, si alia quaedam agitatis nihil dico, si vero aliquid hic desideratis, ne vereamini eloqui Tum simmias, dubitavimus ego atque hic Cebes an tibi ultra interrogando negotium facessere hoc rerum statu conveniret, sed vicit amor discendi, ne aliquando nobis ipsi exprobremus, quod nunc siluerimus; sed et extortatio tua animos fecit. Itaque eo redit dubitationis nostrae caput, quae de anima a te tam praeclare dicta sunt, dici, posse de harmonia, aliisque id genus, nam et ipsam esse infvisibile quiddam, et incorporeum, et perpulchrum, et divinum in lyra rite temperata at ubi quis fides inciderit, nullum esse, nisi quis argumentis quibustu, conficere velit, cum lyrae fides tempore ad putrescendum indigeant parmoniam illam longe diviniorem, non posse statim perire vide ergo quid illis respondeas, animam quandam temperationem esse qualitatum corporis, ac turbata concinnitate primam interire. Tuni Socrates, memoranda sunt, quae objicis, simmia, sed et (ebetem si placet audiamus, si quid illi separatim displiceta Tum Cebes, ego nere diffitea a te nisi grave dictu esset, demonstratum dicerem eutarem, quod anima fuerit ante corpus, sed et illud quod nondum concedit simmias, tibi annuo animum corpore validiorem ac diuturniorem esse, sed non ideo sequi perpetuum esse, posse enim deteri paulatim et a notissimo corpore vinci, quale quis scit, an non hoc sit Textor certe quimultas contriverit vestes, multis quidem posterior obiit, ultima vero prior, nec ideo homo veste vilior; quod a novissima victus est. itaque neno non stulte in morte confidimonisi abste demonstrare possit animam omnino immortalem esse Haec cum lebes simmiasque dixissent gravit valde omnes commoti ac perturbatisumque; mirabamurque attoniti, quam subito quam plansibilis socratis ratio fidem amisisset, illo inprimis objecto Harmoniae exemplo:. ut vix amplius ulli rationi imposserum tuto fidendum videretur Ego vero, ait Ptaedo, saepe admiratus sum socratem, sed nunquam magis, quam tunc mirificam ejus sopientiam suspexii Ita benigne ex accepit verba objicientes, ita sagaciter nos sensit commotos, denique ita opportune remedium adhibuit, nsqujacentesq animos. Herum erexit. Nobis enim silentibus ille ita coepit,: i video amici, vos inopinata difficultate perturbatos in eum venisse statum, ut cavendum dobis valde videatur, ne rationum osores atque contentores efficiamini, quo nihil accidere homini periculosius potest. Est u eadem vero, origo odii erga rationes, quae misanthropiae. Qui homins humanum genus odio habent, ab aliquo valde familiari et amico, turpiter decepti nihil usfiam jussi et honesti inter homines esse credunt, non cogitantes Pares velenendtr taais nabique esse periariteo istair us percstu eb H et per se in telliguntur