# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0012 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0012?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10 # Folio 6v, page id 00068584:0012 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068584&page=12 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068584/jpgs/default/00000012.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 81 lines, status machine # Lines: 81 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. si certamina vitiorum instituenda essent, paucos in hoc quoque genere summos fore. Sed in hoc dissimiles rationibus homines hono hm hominem quod homo hominem decipit, at non ratio sed homo ratiocinandi arte crens seipsum quod non ut homo ratta ita ratio hominem decipit, sed homo ratiocinandi arte carens seipsum. Siquis qui speciosis quibusdam argumentis huc illid illuc jactetur, nec demonstrationes a dispulationibus Utramque partem tueri parati sunt, a huc derique de veniunt, ut nihil putent esse certum; hi non sibi tantum miseri, sed et aliis nocent, quibus animum fascinant, ut rationes immutabiles plansibilibus verbis non dignoscentes semel percepta quique firmis rationibus cognitis mox plansibilibus verbis abripiuntur, in velut aegri culpam a se in ipsas transferunt rationes, casque tota vita odio habent, quati jam ab a illis decepti unde reliqua ipsis vita aaeca, et corporeis impulsibus amoxia est. Hiporro cum disputant id tantum agunt ut vincant, ego, ut in hoc articulo mortis, id ago ut satisfaciam ipse mihi; qnu ubi me illud jam ab initio argumentum exertat. Si vera sentiam, ita credere operae pretium sin extinguar morte, breve hoc erroris mei malum fore. Vobis vero opera danda est, ne quid dicam quod vos decipiat, neque velut apis aculeo in vobis relicto anfugiam. Nunc ergo ad vestras objectiones o Cebes ac simmia venio: atque illud ante omniq quaero, an etiamnum credatis, discere esse reminisci. Assensere; ergo, inquit socrates, jam statim tibi ostendam simmia, animam non esse harmoniam corporis; cum faert fuerit autes, qhoc corpus seientiam cu reminiscitur, utique in corpore isto non habuit, uti supra ostendim Elige ergo simmia, nimam esse harmoniam malis, an vero inquit simmias, fateor ac fatebor semper posterius ete it a pulerum, ita liquido demonstratum videtur s nam quod de harmonia admiseram, erat ex congruentia quadam, quod genus argumentorum infidum esse d, nec demonstrationibus opponi posse, docet Geometria. Qua Hic adde, o simmia, harmonium non duiere fides, sed se qui nec quicquam un quam edere partibus adversum unde contemperata est, at mens ut vides corpus ducit: Praeterea ipsum plus minus ve variat comsonantiam, gracus scilicet contemperationis majorem minoremve red dit harmoniam; quid quis vero aliquam dicat alia magis minus ve animam esse; aut prout, melior pejorque est, aliam atque aliam esse; et virtuosam a vitiosa, tantum differre quantum consonantia a dissonantia, quod essent ergo animae duimabus consonantiam aut dissonantiam, vitium scilicet aut virtutem supervenite. Denique colloqui quodam modo harmoniam fidibus Lantmae, et ipsi consonantiae, animae scilicet aliam rursus Ad haec Cebes miratus sum quam subito, primo statim impetu harmoniam illam confeceris, quae mihi tam formidanda videbatur nec dubito quin idem meis quoque rationibus sit eventurum. Ad haec cin soerates puus ista, amice: parcius ista amice, ne va invidia nobis sequentia interturbet, sed haec quidem Diis curae erunt Ego ad rationem tuam venio, cui ut satisfaciam, altius ordiendum est a generationis et corruptionis causis. Ego, o Cebes cum juvenis essem mira natu cupidita naturalis scientiae cupiditate flagrabam tunc autem ex materia et partibus cuncta componebam, et opinabar manifestum hominem cibo potuque augeri: tunc si quis quae sisset de duobus hommibus sibi propinquis, dixissem alterum altero capite majorem, denarium octonario quod praeter octonarium contineret duo. Haec vero igitur juvenis clara ac manifesta putabam, postea coepi ita occoecari, ut nihil horum amplius liquido intelligere viderer. Quod adeo verum est, utne nunc quidem mihi persuadere possim, si quis unum uni addat, tunc vel illud unum cui unum adjunctum est fieri duo, vel adjunctum et id cui adjunctum est, propter alterius ad alterum adjunctionem evadere duo Miror enim cum separata essent utrumque fuisse unum, nunc congressione atque appropinquatione facta esse duo. Nec si quis unum dividat adhuc possum persuaderi hanc divisionem tausam esse, ut fiant duo eandem ob sam quae facit ut non intelligam quomodo opracti faciat unum. Unde facile judicatis cur cateras rerum generationes multo minus intelligam, hac quidem via. Quae cum ita saepe mecum revolverem, forte accidit, ut audirem aliquid e de Libris Anaxagorae, qui apebut mentem omnia exornare, omniumque causam esse: hoc ego causae genere magnopere sum delectatus patabam enim si mens omnia exornaret, singula per hanc ita esse disposita, ut optime disponi potuerant. itaque si quis quaereret in aliqua generarentur aut interirent, quaerere tantum debere, quid sit H neo mirum est harmoniam interire primam, quae ultima producitur quod in anima contra est. quae cum prae extiterit poterit superesse et sprovere se, et poenas infligere, quod anima corpori facit, au quis quam somniabit nemo dixerit H ac partium septarationem