# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0013 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0013?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10 # Folio 7r, page id 00068584:0013 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068584&page=13 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068584/jpgs/default/00000013.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 75 lines, status machine # Lines: 75 recognised, mean confidence 0.98 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. optimum unicuique. Qui autem optimum norit, eum et deternis cognovisse cum eorum eadem scientia sit. Singulis ergo assignandum quod unicuique sit optimum cunctis vero commune bonum. Sed cum n libros ipsos Anaragero nactus sum, spe mea fat prorsus excidi. Neque enim ille in propessu Mento ac rerum ornatu utebatur sed aetherea quaedam et aerea et aquea comminiscebatur; pr quod, inquit perinde est, ac si quis dicens, me omna mente facere, mox rationem redditurus, cur hrc sedeam, ossa mea, et neros alleget et modum sedendi explicet; et disputationis meae causas aer afferat, aerem et linguam; verarum interea causarum oblitus, quod scilicet Atheniensibus melius visum est me condemnare, et nitr melius visum hic sedere: profecto jam tadudum, ut arbitror, hi nervi atque haec ossa apud Megarenses aut Baeotios essent, ipsius quod optimum est optione delata, nisi justius honestiusque censuissem poenas civitati pendere, quascunque a me exigat, quam subterfugere atque exulem vivere sed si quis dicat absque ossibus nervisque me hic sedere non posse, recte dixerit; causas esse dicere non debet. Cum ergo causas rerum ex optimi electione sumtas neque ipse per me consequi neque ab alio me discere posse viderem, velut secunda navigatione imstituta aliud ingressus sum iter, et ad aliud quoddam causarum. genus quod unum mihi supererat, animum converti, quod si non omnia explicet, nihil tamen patiatur dici falsum. Caesi nimirum a rerum ipsarum contemplatione ad formas sive rationes per se consideratas revocare mentem: quae his non consonant, audacter esse dico, quae ex illis consequuntur vera; caetera tantisper in medium relinquo. Haec vero ad demonstrandam Mentis immortalitatem sufficere intelligetis. Sed ut clarius intelligar, nonne cum pulcarum aliquid dicimus, nonne volumus pulchritudinis esse particeps, seu ipsius per se pulctri. A Certum est nu quodque pulchritudine esse pulctrum, et ipsa magnitudine esse magnum, et ita de caeteris loritataque non dicemus aliquem aliquo capite esse majorem, sed magnitudine; ne forte mox eundem alio a eodem capite minorem esse dicere cogaris, quod absurdum est, idem simul et majuitars et mingit atis esse facere causam. Itaque sed nec binario dices decem esse plura duobus, sed multitudine: nec pi uni addas unum u additionem esse putandum est, id quo fiant duo, sed dualitatem, nec divisionem qua quit singula fiun, unum sed participatione essentiae cuique propriae. Quod si quis porro instaret, non aute responderes, quam rationes ipsas per se, accurate considerasses. Haec cum tanta claritate dicta essent, ut vel ab hebetissimo quovis intelligi posse viderentur, mirum non est omnes haud gravatim assensisse, ipsas per se species esse aliquid, et harum participatione cetera Tum socrates perrexit, nonne sinimias socrate major, phaedone minor, magnitudine utique et parvitate denominari. at ipsum per se magnum sive magnitudo nunquam parvum esse potest. idem subjectum contraria potest pati, contraria ipsa se non patiuntur. Sunt tamen et subjecta quae etiam non nisi certam patiuntur formam, qua ablata destruuntur, ut ignis calore ablato, et nix frigore, destruuntur, et ternarius sine imparitate esse non potest, quamvis alia sititernarii alia imparitatis forma, illa tamen hanc secum ducit, et veluti perficit; porro non tantum contraria s invicem consistere non possunt, sed et quae contraria seam ducunt, duitas non est contraria drinitati, sed illa imparitatem, haec imparitatem secum ducit, quae pugnant. Binarius ergo est ad impar, ut ignis ad frigidum, aliaque id genus. Htis ita positis si quis a me quaerat cur calestat certum aliquod corpus, quod mihi forte ostendet, respondere quidem possum, causam esse quod habeat caliditatem; sed magis illi satisfecero, si speciem calidi nominavero, dixerove ideo, quia in eo sit ignis; et aegrotare aliquem, non quia in eo sit morbus, sed quia febris. Quod si quis quaerat cur aliquid corpus sit vivum, respondebit, non quia in eo vita; sed quia anima, quae vitam secum ducit, ut bie ternarius imparitatem quare ipsa mortem suscipere non potest, non magis, quam ternarius paritatem: F potest tamen extingui ternarius, ac tum succedere poterit paritas; non ergo sufficit dicere immortalem esse animam, is altero i spose extarspia san pero aae utit et hanc ipsam possumus causam reddere cur pulchra sit, quae sit autem rursus causa hujus ipsius participationis, vet et quomodo aliquid fiat pulchrum, velut difficile et dubium nunc relinquemus adeoque immortalis est