# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0014 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068584:0014?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10 # Folio 7v, page id 00068584:0014 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068584&page=14 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068584/jpgs/default/00000014.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 108 lines, status machine # Lines: 108 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. exploratum est, Deum, et ipsam vitae formam; et si quid aliud est immortate, etiam indissolubile esse. Quid enim posset esse indissolubile in rebus, si id quod per se particeps vitae est, disslveretur Hic socrati cebes assensum praebuit, simmiasque ipse fassus est, non habere se quod ultra objiceret, tantum rei ipsius magnitudine et humana imbecillitate intra se turbari. Haec socrates benigne audivit, et crebra veritatum meditatione obviam his perturbationibus eundam suasiti realaAetuostratione jamque a demonstrationibus, satis ut putabat absolutis, ad narrationes quasdam et velut historias de statuanimarum post mortem deflexit, quibus mentes fortius percellerentur. Et hoc jam facile aguoscetis, inquit, si anima sit immortalis non hujus tantum vitae, sed universae futurae curam nobis habendam esse, si mors totius dissolutio esset, lucrarentur improbi, qui a cirpore simul et pravitate liberarentur, nunc vero cum anima sit immortalis, nulla est superest malorum declinatio, quam ut at optima et prudentissima fiat. Neque enim aliud ad manes secum transfert anima quam cognitionem His ita positis, longam et jucundam incexit fabulam narrare de inferis. Animas scilicet corpore egressas, per varios aufractus a Daemone duce tandem ad locum destinatum verduci. Ubi ad caeteros venerit, tunc omnes malam animam perhor rescere neminem se ei ducem praebere, itaque vagam errare donei ab ipsa necessitate post certas periodos, in habitationem sibi convenientem transferatur. Porro terram nostram aere quodam crasso obrutam, puros qui puros rerum contemplationes tam nobis adimat, quam piscibus mare. sed et ut in fundo maris salsedine ita hujus aeris contagio apudnos exesa esse omnia. Qui in summum educatur et velut ad superficiem huu maris perveniat, ei res longe alias apparituras. Inde de puriore illa terra dissernit geminis coloribusque fulgente, quod aerem nobis, aetherem illis esse. Varios inde narrabit fluvios, Tartarum, et Acheronta, et Pyriphlegethonta his fluviis jactari animas, et quasdam nimium graves in Tartarum mergi unde nunquam exeant, alias jactationibus expiari. Sed qui sieprae Cateris virise inveniuntur, hisunt qui ex his terrenis locis, tanquam carcere soluti atque liberati ad altiora transscendunt puramque supra terram habitant regionem inter has autem quicunque satis per philosophiam purgati sunt absque corporibus omnino totum per tempus vivunt, habitationesque his etiam puleriores nanciscuntur; quarum pulchritudo neque facilis dictu est, neque praesens tempus ad dicendum sufficeret. Horum ergo gratia quaeramus in hac vita virtutem et sapientiam ptraemium namque pulchrum est, et spes est ingens. Haec porro ita in singulis habere se, ut narravi fabulam, nemo sanae mentis dicet; sed talia quaedam circa animas et carum sedes periclitando atque tentando dicere operae prebium putavi honestum enim periculum est, et es oportetque haec quasi carmina quaedam, magorum ritumentibus infundi, quamobrem isse jam diu protrato fabulam. Qrare qui voluptatibus et ornamentis corporis neglectis, gnimam suis prepriis ornamentis, temperantia, fortitudine, justitia, sapientia decoraverit, bonam spem habeto; cum fatum vocaverit, migraturque. et me vero o amici, ut Tragicus aliquis diceret, jam vocat fatum. Et jam tempus est ut ad lavandum divertam, praestare enim judico, ut totus venenum bibam. Surrexit, lotus lavit, quaedam cum Critone cum mulieribus, puerisque seorsum locutus est. Et his dimissis cum vesperasceret, poposcit venenum. cui crito: posse cum pad adhuc aliquamdiu expectare, idque alios factitare soteo solitos, qui sero, pasti etiam, et fortasse iis quorum amore ducebantur, potiti, bibere. Tum socrates, merito illi, cum se lucrari putent: ego merito aliter qui nihil aliud lucrarer, quam ut mihi ipsi ridiculus apparerem, velut parcus servator rei cujus nihil mihi amplius supersit. Tum crito. quid amplius mandets: Ego vero nihil, inquit, est quam ut prac hortationum mearum memores, vestri curam geratis, quod si feceritis omnia exmea sententia agetis. Quaesivit porto crito: quem admodum o soirates, sepeliri te jubes: utcunque inquit, libeto, si tamen me apprehendetis, ac nisi ego vos effugero. Ac simul subridens, et ad nos conversus non persuadeo, inquit Critoni, me esse hunc socratem, qui nunc disputo, et singula dicta dispono. Sed putat me esse illud quod post visa videbit, cadaver. itaque corpus meum, mi crito, sepelito ut tibi justum videbitur, me vero alio profectum scito. Interea venenum allatum est, et Socrates ad carceris custodem conversus, cedo iniquit, bone vir, quid me facere oportet, tu enim harum rerum peritiam habes. Nihil, inquit aliud, quam post potionem degmbulare, quoad gravari H. d eppgenio Sed hoc moa sontentia demonstrandum rectaba quicquid vitae sit particep s, non posse extingui. 7 qulotit eib in quo contritum erat venenum qua quoad gravari tibi sentias crura, postea jacere: atque ita tu facies. His dictis porrexit caliiem socratis socrat vero, hilariter, 6 Echecrates accepit, nihil omnino commotus, neque colore, neque vultu mutato, eumque sparsisset aliquid ex poculo, diis litaret, felicem ab illis sibi transmigrationem precatus, facile atacriterque ebibit. Pleris nostrum cretinere ebusque quodammodo lacrysmas potueramus, ut vero bibentem vidimus, et bibisse, ultarius non potuimus, sed me quidem dolor adeo superabat, ut lacrymae largiter mihi profluerent non socratem sed nostram omnes vicem miserentibus nobis, qui velut parente orbaremur. Quo socrates animadverso quid facitis, o viri, atqui ego maxime hanc ob causam? mulieres abegeram. Audiveram enim cum gratulatione et applansu esse ex hac vita migrandum. His dictis prubuimus et lacrymae subito examere succedente in locum doloris odmiratione. Interea socra Sed socrates cum crura gravi sentiret, decubuit resupinus; tum qui venenum praebuit, pedes compressit, quae sivitque an sentiret, negavit. inde tibias parlatimque manu ascendens, ostendit nobis eas frigescere, aita et cum ad cor perveniret rigoro decessurum. jamque friguer praecordia, cum detegens sese, (nam coopertus erat) dix it qua vox illi postrema fuit, Gallum o Crito, gattum Aesculapio debemus, quem reddite neque negligatis. Fiet inquit crito, et quae sivit quid aliud juberet, ille nihil respondit, sed cum parvo tempore interquievisset commotus est, et minister eum deterit, atque ipse lumina fixit. quod cum Crito cemeret, ora oculosque composuit. Hic sinis fuit amici nostri o Echecrates, viri qu nostro quidem judicio sapientissimu nis contracti