# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068593:0059
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068593:0059?run=617
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 4
# Folio 29r, page id 00068593:0059
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068593&page=59
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068593/jpgs/default/00000059.jpg
# Model: k3-trocr@runs-615-epoch-5, run 617, 2026-10-30T12:51:04Z — 50 lines, status machine
# Lines: 50 recognised, mean confidence 0.88
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Stra
quod
ostro
ard
e
et
ciari
ad
re
ca
net
icet
de
et
te
non
b
Consideranda est mentis nostrae (hoc est substantiae quae in
nobis conscia est) natura, quatenus absque corpore subsistit atque
illo longe nobilior est, et innumerarum quae in hac vita non
occupirrunt voluptatum casus, hinc enim nos ut immortales conside
rando summarumque voluptatum capaces, inde autem nos mortalibus
et caducis corporibus, multis infirmitatibus obnoxiis et paucosque bonum autius p
perituris conjunctos esse; equidem nihil omittemus quo nobis fortunam in hac vita
aequam reddamus, de caetero tamen comparatione aeternitatis
hac vita non magis affici debemus, quam si comoediarum exitum
spectemus. (
Deum esse cogitemus, hoc est Ens summe perfectum, a quo
rerum omnium existentia singulis momentis dependet, qui una co-
gitatione quicquid fuit, est, erit, aut esse potest intuetur,
cuius perfectiones sunt infinitae, potestas immensa, decreta infallibi
lia; hac enim ratione docemur casus nostros aequo animo accipere,
utpote a Deo nobis haud temere immissos, et quia verum amoris
objectum est perfectio, si quando mentem nostram ad eius naturam
speculandam deven mus nos eius amorem naturaliter tam praulises
deprehendimus, ut ex nostris etiam afflictionibus gaudium per
cipiamus, reputantes voluntatem eius impleri hoc ipso quod in
illas incidamus. Coeum consideramus ut Ens summe perfectam,
hoc est cuius perfectiones nullum terminum involvunt, hinc
enim clarum fiet, non minus repugnare cogitare Deum (h.e.
ens summe perfectum) cui desit existentia (hoc est cui desit ali
qua perfectio, quam cogitare mentum cui desit vallis. Ex hoc enim
solo absque ullo discursu cognoscemus Deum existere, eritque nobis
non minus per se notum tam necessario ad ideam Entis summe
perfecti pertinere existentiam, quam ad ideam alicuius nu
meri aut figurae pertinere quod in eo clare percipimus
Unde simul. (
et pau
etrannos
4