# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068621:0057
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068621:0057?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 5, 8
# Folio 28r, page id 00068621:0057
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 29v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068621&page=57
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068621/jpgs/default/00000057.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 99 lines, status machine
# Lines: 99 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Re
Regulae equibus observatis de
bonitate conseq consequentiarum
per numeros judicari potest, hae sunt:
(+) Si qua offeratur propositio  tunc pro
drobas crtnte scribantur numeri
pro quolibet ejus Termino, (subjecto scilicet
pariter ac praedicato) scribantur numeri
duo, unus affectus signo +, seu plus; alter
Nota
signo -. seu minus. Exgr +5 2 iteut 1 9
(TX) si quis terminus reperiatur in una
tantum praemissa, hi duo numeri sumi
possunt pro arbitrio Si oblata sit
TI) Si unus aliquis terminus reperiatur
solus in una tantum propositio praemissa
praemissam autem voco propositionem
ex qua alia concluditur) tunc ipsius quidem
numeri assumi possont pro arbitrio (obsernata
tantum regula  reg. 1. praecedente;)
alter vero assumi debet non pro arbitrio
sed secundum regulas jam praescribendas in quibus exponitur Relatio quam
in quibus Numeri unjus termi ps u termino, Retatio habere debent
relatio exponiti ad numerum alterius
termini exponitur ejusdem propositionis habere debett
verbigratia
exponitur.
TIF) Si praemissa sit Universalis negativa
(u.g. g. Nullus pius est miser) et unjos termini numeros jam assumserimus
sit pro at, bitrio 
termini numeros ita assumen debetnu ut duo quidam
termini duo sn suormanius notarti numeri
diversarum notarum et diversorum terminorum
habeant divisorem communem, sneus ut
Aividi per unum eundemque numerum.
voco aritem numeros diversarum notaeum,
quorum uni praefixa est nota  alteri
nota . et voco numeros diversorum terminorum
quorum unus est pro sudjecto alter pro
praedicato. Quare in hec exemplo:
Nullus pius est miser: sumatur pro pio
numerus +10 = 3 pro pro pro +5 4 ut
dividi possit +8 er quia +10 et - 4, sunt
Rnumeri diversarum ntarum et dinenam unius
nota est + alterius =) et diversorum terminorum
(nam unus est spro subjecta alter pro praedicato)
eruntque et quia ambo dividi habent communem
divisorem et seu dividi possunt per eundem
numerum nempe per 2. (nam +20 dividi
potest per 2. et -4 dividi potest per 2) hinc
numeri isti propositioni Universali negativae
congruunt.
f
Corollar. Hinc statim sequitur propositionem
universalem Negativam simpliciter converti
posse, exempli causa ex eo quod Nullus pia est miser,
recte colligitur quod: Nullus miser est pius
nam sufficit in his duobus numeris 110 -3 et +5 - 4 hoc
a t lo cae hoteu eaen    e
   aum s tit ca restinto am c ereda ese
Exempligratia sit propssitio omnis
sapiens est pius. Numerus respondens
sapienti sit +20 = 21. numieros respori
dens pio sit 10 -3 Carendurt
tantum ut duo numeri ejusdem ermin
Hita tamen ut hi duo numeri
nullum habeant communem
et cucum
eundem
qui ambo
Ddinsi possunt per 3.
nullo modo essent
apti. Notandum est autem
si quis terminus negetur,
sius notas esse tantum
mutandas. Ut si pii
nota sit 410. 3. erit nota
non-pii, +3. 10
(amiseri) (+5-4)
seu quorum unus
alter ex praedicato, quale
 nempe auo +5et 3. item duo - 4 et 110)
ossunt dividi per eundem
merum 2 tamti duo 
r ngva
reperiatur numero) subjecti
secundum praemissarum
formam rite assumtos, hoc
modo in subjecto et praedicato
se invicem habere, signum
erit ipsam conclusionem ret
fuisse ex praemissis deduotam
e universalem gativam
recte ex praemissis deductam
aitaque salva regula
tam modo unus modo
aeque unu atque alter terminu
subjectum aut praedicatum
esse potest