# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068647:0073
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068647:0073?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 3
# Folio 37r, page id 00068647:0073
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 36v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068647&page=73
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068647/jpgs/default/00000073.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 92 lines, status machine
# Lines: 92 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

quamvis autem in hoc exemplo videantur copulari duae propositiones Nitius
est fidelis, Titique est cars puncipi; coptantur tamen, c qualenus fidebis
principi adverbii numere mer fungitur, quia afficit praedicatum. Minus recte
sannumeratur Conjuntionibus condisionatibus. Iest enim praediratum subjecto vel
ecundumnem ejusdem, vel eundum speciem vel secundum pliquid aliud Nemro
est
autem vocabit has conditionales, homo quateru animal sentit: neque enim sensur
si ammul est sentit. Omnis porro proposition est de subject: vel universali vel
singulari Et universalis de qua soliciti philosophis est vel necessaria vel
contingens ut plurimum. Prioris generis propositiones nullas admittunt exceptiones
ad posteri ques ut omnis nulmerata pecunna certi condictione repeti potest
nisiquae falio familias credita est. Consistit in duabus propositionibus: omnis
recuma nuntrata repeti neqi pecuria frio familius numerata repeti nequis.
sed ha duae propositiones non per nudam cosutam Et, que, vel similem
V
conjunguntur, sed inter eas habitudoest ccerta, quatems propositio excipiens
i sub subjecto alterus comprehensum de quo alterius praedicatum non dicitur.
licet sit uninersaliter concepta. Et in hunc finem fit copula per exceptivas, ut
inde fiat eina oratio possunt autem porro propositiones ad moicem referiji
veritas vel falsitas, ex alterius veritate vel faesitate pendet
quatem inter eas intellectus facit ordinem, tertio quato
quatenus alterius
quatemu inter eas est similitudo quoad primam habitudinem, sunit contrardictorica
deunde
nommeea comparatae sunt, ut dividant verum falsum, id est ut altera vera positu
aut cognoscitur
necesse sit alteram esse falsam et contra. 2d quod contragit in ter eas quas logici
contradictorias vocant. Y aaedam simul peare in vero non posint, quaedam tali
in habitudine sunt, ut ex ventate unius sequatur veritas alterius. Hint sperie conjun tionum
E
ditsinctivarum concessivarum, ad versativarum It. conditionalium, causalium
conclusivarum. Disjunctiva adhibentur ad signit; candam habitudinem contrados
Doriarum. Concessivarum et adversativarum haec est natura, ut licet
Etcum altera consistere non posse, concessa tamen altera mihilominus
altera ponatur de leis gammaticorum regula: Concessivis quando in sratione
ariorem locum retinent, reud di solent adversativae ut desint vires tamene
altera voidiatur
laudanda voluntas) Sed quando posteriori loco ponuatur concessivae sine
redditione connectuntur. Ei credi postea etiamsi per plures deos juret, non opotets
Corcessivae quae ponunt aliquid esse, sunt Etsi lamesi, etsamsi quanquam, si non sub
imiem sententiae.. Hae vero licet, ut non ut certum ponunt. Qvamois, ad
utrumque apta. Hinc regula Grammaticorum Etsi sumetsii etiam si quanquam
sub intium sententiae magis indicativos postulant an medio vero aut fine
tum indicativos quam conjunctivos recissiunt; Hae: licet, ut regulurite
conjundtivum, praepositiones in thabitudine ratione veritatis ad invicem
consideratae sunt ho. primo quarum una conditionem, allera conditionem
positam sequitur secundo quarum una est in syllogismo inferente conclusionem
altera est conclusio. Hinc oriuntur condo conditionales comsales eo conflusivae
Conditionales modo indicativum modos conjunctivum tasciscunt, prout sententi
si id facis postremum
finita felicerta, vel infinita seu potentialis significatur
ne vides. Si ncum credoquaereres, acum invenisses. CConjunctio causali
voco. quasiq genue omne commune quod per proprium aliquot velut differen et que similem vim habent, ut n Ne, quo, quim quominus coujunctivum asciscunt
tant quandam vel specificam, vel accidentatem determinatur Ex duabus causa finalis enim est istosita in meditatione intellectus. Ad propositiaris
autem repraesentandas quae in meditatione intellectus consistant, nec ponunt aliquid
in re indi conjunicisum requiri supra diximus. Nota: in causalibus ut ne
causam finalem designantibus hoc obtinere, ut si praesens vel futurum praeedat
conjuntious praesentis temporis sequatur; si praeteritum aliquod, sequatur imperfectum
conjunctiviu ut, Rogo, rohabet, ut facias. Subebam, jussi, jasseram ut faceres.
interdum segutur
nisi cum res adhuc geri intelligitur. jussit hera ad se ut venias.
ut his dies feliciter dluxerit. Post verba timendi. Ut sumitur
duae causae videntur retdi posse; una exdefinitione
verborum metuendi, vereor ut fiat id est netu ductus valde prospicio in id cogitatione
aeteritum, faxit Deuempos
significat negativa, ne affirmative
ac fiat id quod timeo. Hinc cum infinitivo et accussatroo
manet communis loquendi ratio. Vereor facturum, esse, v id est vereorne
incumbo, ut fint, id squod spero,
sacias. Vereor non facturum esse, id est vereot ut faciat alim video facturum esse
nificat metuo facturum esse, et video mihi ne faciat Vereot non facturum bsse
est metur non facturum esse et hoc metu perenlsus video mihi ut faciat prosias
eptentia faciuntur quae habentur apud Horat. lib. 2. od. 2 et dod. 8. vers. Te sunt
Altera causa vortus pesi posse ex planti captivo. a. 1. sc. 1. 23. Quod mihi ne
ponnullam perriculum est. Est vero ericulum res cum malo imminente conjuncta,
quemadmodum regotium res cumlabore conjuncta. Unde ut facesse ve negotium, ita e
facerse re peritutum dicimus, sic ergo plansinum hoc interpretamur, quod mihi ne eveniet
faciens ut eveniat; quemadmla
ergo vereri timere, melueres
et quaedam res tum aliquo immonente mvrlo conjuncto
megotium ddicitur rres cum labore conjuncta
idem est quod perocutum concopere seu imaginari, manifesta est ratio onstructionis
causalis omittitur Tantum attest ut hoc sit verum, ut contra. Adhorta te
cuve detantum abest ut sim impedimento
Tautum abest ab officio, ut nihil magis possit este
+ deindes
perL
quatenus alter
Veram
intelligit
houe anus
evemat