# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068647:0082
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068647:0082?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 3
# Folio 41v, page id 00068647:0082
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 40r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068647&page=82
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068647/jpgs/default/00000082.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 59 lines, status machine
# Lines: 59 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

homo quod Ens humanum. Sed ex hoc adjectivo concreto pursus fieri
abstractivum
potest substantivum concretum humanitas, ita, ut humanus sit
idem quod habens humanitatem. Sed pari jure in fingendo.
procedere licet, nam si humanitas est res aliqua, poterit
natura ejus appellari utrque intelligi potest essentiam ejus ab ipsa
re esse distinctam, et habebimus si ita fingere placet quandam
humanitalitatem; et hoc ibit in infinitum. Unde spholasticorum
tricae circa abstracta. Humanitas erit Eris humanitaticum
seu phabens humanit alitatem. Nugae. Certe si omne
Ens habet Essentiam, et Essentia est Ens, dabitur Essentia
nallo, finctuasque effectu. Unde mivor Wickinsiu
calore, qui ipse est abstractum, facit Habiud abstractum coloritatem
Essentiae in infigitum
irca tempora multae possunt esse varietates era enim temque
absolute praesens praeteritum et futurum, erit rursus tempus
ratione praeteriti praesens praeteritiumt futurum, ut si narrem
histocium quid mihi olim accidere, et dicam me tunc voluisse
aliquo proficisci, dicam me fuisse profecturum;
Notandum
hic male Eram, vivebam, male appellari praeteritum imperfectum
tut dicebam
cum potius fui dixi sunt imperfecta. Quod ex usu judicari potest.
ut si rarrem rem longinquam et quae nihil amplius connexionis
u in aliquanda
habet cum praesentibus negoliis dicam: Etam aliquando ripsiae,
n at
eae ondi ean et multis dicebam mihi chilisophiam vulgare
displicere. sed cum loquor de re magis recente, et quae nunc
quoque aliquem effectum habere debet, utam voce: dixi. t
itafi sic qui finit orationem, non profectu non dicet: dicebam
credepent eum ei eum loqui de oratione olim ahabita, sed potius
dixi. Hoc discriment Galli observant inter je parlay et
arpartem jam Habeo dictum de re propinqua. quasi scilicet
dictum illud ad huc in marsupio haberem, nec evolasset,
itage si pro aliquo si intercessi apud principem, venensi
dicam; intercessi prote. J’aq in tercedes ris spb  vor
as
dus hrveu geredt. At de veteritu dicere veteri intercessione
at
dicerem, utercedebam aliquando j’intercedaque; nis
bata c Xon
ur pro laticio pracipio
e
creavit Deus. Est tamen latures non ila rata horum obsertio
ut in principro greabit de coelum et terrau, Melique.
creabat. Et ita lutherus ilem bergi im anstanus ppsus gota
finuurs und fubu llerbergius vero non bene, imausam
sat got simude und frdi gapsasf. Habent tamen ista suas
quasdam varietaties atque li deflexus; ut aliquando dicemus
certo vocis tono observato: im aufanus sutot simnel
und fode opsoss, sede forte sequetur: nun abor untrosalt eo sc
ita ut ista creatio non historiae instar consideretur, sed instam negotii
ad praesent facti ad negotium praesens pertinentis.
tempora nominum, ut enim dicitur amatio, d actus
ejus qui amat, ita esset amavitio vel amaturitio ejus qui amavit
vel amaturus est.
ret infinitus habet apud latinos praeter
ita deberet esse et habere imperfectum