# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068647:0144 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068647:0144?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 3 # Folio 72v, page id 00068647:0144 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 71r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068647&page=144 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068647/jpgs/default/00000144.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 122 lines, status machine # Lines: 122 recognised, mean confidence 0.88 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. inefficax ergo alioqui potrus et judas operabuntu nodem modo vel ergo conti hypothesun Molinae et experientiam vel ad petro X uoa duffenentiam proveniet, cadem ipsi se discemunt Tegapus imaginarum seuaeternutas exhinseca feuaumi leti ravalitatem a risibilitate distingonit scolictae reasiter, homistae non de tamen alioqui de resibitatate eodem modo philosophanta da satvae smmiter rem estentus ponendo dentificaonem oritur instans unicm indivisibile e Careas piincipio et fine,e hoc est dei olenitas seu ellinitas intrusecu. et tame dit in stantia diversa retinent firmalem ordinem inter se Ne quim quam distinctione duent scolistae esse formalem ex naa rei ut Thomistae esse rationis ratio cinatae autem instantio qua in deo distinguuntur formaliter in nobis instantia fiderata ut participaberpa etrum rematrce, transsata ad creaturas syncalegvio on aere sei distinquanta realitem A0c Ho cndefinite quae autem sunt de facti participata qntituunt tempus reale ut hoc exi assertam; quae coexistunt uni fertio ea cexistunt inter ses verum sit opus est ut utruma coevistat ejusdem certus duravi totali, uti mea meus intellectus est parlicinao intellectus drvini non voluntalis, itaeum instans a est parlicipat instantis divini A non B, et si in Deo solum formaliter distinguantur ideo vor astans soexstit tonnalitati seu voraualitati A si per impossibile deus non esset infinitus simplicater lerritatis instantia dissolverentur seu distinguerentur a se avicem delemitas componatur curm anima tempuscum corore. falsum est capul esse in pede, et same coexistit totp anima et capiti et pedi, tota Eecerutas respondet cuilibet pari temporis. ipse d. Thomas usus hac declarave l. part n. c7. art. rempe ubitatio enimae in capite et in pede formalite Lun difficullu der ser ide non realiter differant realum rum duratio non est W, fit non coexitens petro est ipturvariad in inso. Nunc eaum verm falsum est, Deus colci stit ebeu siuntitudine centri in cortuur canto otjectire unde S. Gogor.Ma ae nn isto ex idem plemu resno ilie ero . in eficax, alioqui petius et sunas operabuntur eodem modo. contra Hypothesia Molina et experientiam;) Ergo, a petro et jnda differentia proveniet seu ipsi se discenem qui scientiam mediam tuentur singuli alia atque alia fundamenta supponunt, Quo dei teriique plicet si non omnibus creaturas possibeles in se ipsis cogroscibiles esse et non a scientia infiita nesciri, id dotunde a motina scientiae mediae inventore negatur e subeunt opinionum divortim, suartantibus vasquitantes obesistunt, diu alii commi inscuntur mediam, alii se abulriique subducunt uti arsibilitate realiter distraguunt, Tuomista non: et tame de ea eode modo pl a ab anima scolitu Certituoo fulurvium glingentum habetur tum ex prosentia fulutorum in aelenitate tum etiam ex hypbthesi determinagis causam. sed praesentia illa facit, ut exscientia illa sit intuitiva si per ompossibile alius dEus hunc mandum codidisset et noster nihil deo prae accrevisset, noster tamen in fallibitatem praesciret ox creaturauim in plenitata praesentia. Et rusus si per impossibile deus non esset aeternus tamen futuraun tagentra etim libera sui decreti efficaciu prescicet. Deu es fdamo praesens in suo nunc temporis Anti chlisto in alio (+ sed nunc non est praesens Antichisto Adamo, et tunc est praesent tendo Adamo. Deus nunc est praesens Ho duae propositiones inferunt variatione differunt enim sun enim contradictoria, ex copto solo nunc et tunc. Respondendum est in nobis inferre inutavem vc quibus reale est discrimen inter statum unum dtatum; non in deo+ Ex antiquis favet desculaum sententrae Apfegidius namm in 1. dist. 38 qu. 1. art. 2 assevera deuum certo pognicere futura continuentia, ante suae divinae voluntalis decietam. in sua essentia piont habet radem idea aut ejusdem speciei impressae. se si saut td verit aute Keilitas tradent davitem. ipertinet ad scientiam si seu deus perfecte cognoscens sautem _, sicilitas, cognoscit quid eorum io notio seu idem perfecta involvat. Tantam decernit existentiam. est vulque potis possibiliuto sen referunt ad scrculiam visionis. Haut Caram vel. Sed ivosvuntur in cin rei idea quia decieta dei sub rave possieditatus DEu est amnium perfectionum possibilium nggogatum. Deus ora habet et dat seu facit dolunt Thomas cotu eatamuet et plenus creaturas possibiles hbe realiter a dEo stingui. seu haber esse quidditation seu a essentiae reale a det est entra emanans voluntatis fit operalivit ab uxiliis sufficientitur operaturitas ab efficacitur formale peccatis positis abus ad agendum reguis en ol ciberum quod non operari t potius ontingentis 1). falsa propositio omne est du es seusu. Aiistoteles i ta dixit, quia nescrort infallibilitate, a necessibt ditintam berum creatar est substantia tom in essendo quam operaado a deo dependens, quae positis dependenter a Deo omnibus ad operandum prae- necesse est esse a nobis ample dudu requisitis, quundo operatur dependenter a Der tunc dependen ter a Eo pt non oorari verum est, quicquid est dum est incoesse est esse, sequelur e quod fule acad e si Aristolelis encatiatu matest dum futum est, necesse est fore. sed semper sysicid est forma accidentaria quae voluntatem praemovet ad determnate operandum estus vel casita iisiliu sufficiens habere effectum pt sed nunquum est habitum, se Ergo nunguam datur anxilium ifficitus requisita. (.Bx. Et oanco ut possit agere ecunem nos infalviait maxim eicax non habe non artaum subrcals dut operaturitalem coditionalam si velimus Homo sufficientus no auxilio destitutus cederer necessario tem tationi et quia necessano cedeae non peccaret ecgatio rata sutit in omris ne usque gratiae sufficienti sed an omis simen? Egno cllorit, euro in concurnt ad magle ver