# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068649:0036
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068649:0036?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 5
# Folio 18v, page id 00068649:0036
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 17r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068649&page=36
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068649/jpgs/default/00000036.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 106 lines, status machine
# Lines: 106 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Major amor atque odium erga rem quam ut liberam
cogitamus, quam erga necessarium; quia in re quae non
sponte vel non sola et per se agit, dividitur amoris atque
Omina sunt bona malare vocamus, quae per accidens
boni malive causa sunt F inprimii si quandam habe ut
similitudinem naturae, et s notae memorialis instar, ut hubu
animal triste; imipingere in lanen, dum domo exis. Huc
pertinet oncirocritica. I hinc ortae superstitiones.
Ex definitione horum affectuum patet, non dari spem
Intropidum voco qui malum contomuit quod ego
ere metur, seu qui audet quod ego timeo. Et fusit.
land c cujus copeditas vercetur metu rei quam ego con-
temo Tinicdum qui matum timet quod ego contemno
et si insuper hoc addam quod ejus cupiditas fimore
mali coercetur quod me continere nequit, pusillanimem
uo et si insuper cogrtem quod audet
quod ego
quae eao timeo, id est quod ejus cupiditas bene aut male
faciendi his quos amat aut odit non coercetur timore
mali quo ego contineri soleo Audacem vocabo
Cum ergo saepe c ex imaginariis judiceuus moum
non est hnc oriri po et causa nostri boni malive
simus, patet quid sit Acquiescentia et potintentia
Acquescentra est laetitia comitante idea suitan
quam causa. Poenitentia vero hujusmodi tristitia
(+. Et hi affectus vehementiores sunt, quia hominis
Objectum quod aliquid singulare habet, in es
contemplando dintia moramur. Si vero nihil in eo
nisi commune, et quod antea simul cum aliis vidimus,
non diu in eo horremus: Mentis affectio haec
seu ret simulans maginatio quatenus solan mente
Constervatio est admiratio mali quae hominem ita suspensum
tenet, ut de alis cogitare non valeat, quibus id vitari
expectaremus, quia  aliis quas solemus admirari vel
aestimare aliquid simile habebat. Sed ubi re cominus
inspecta, nihil tale in ea deprchendimus, eam contemnio
devotio exveneratione rei quam amamus vel speranus
Irrisio ex oueratio contentu rer quam odmus aut Me-
Uet veperatio ex admoratione vritulis, ita dediguatio ex
Ea tantum imaginari conmuur, quae nostram potentiam ponunt
Lnam quo nos distinctius contem plamur, eo ad majorem per–
fectionem transimus +. Hinc laudes placent, vitus eria displicit
Humilitas est Tristitia conitante idea nostrae imbecillitas
Laetitia ex contemplatione nostri philantia seu aege scentiu
Hinc unus quisque sua fucta narrare et se ostentare gestit.
Esi quis sua non ostentet, alterum sequitur vel humilem esse,
vel stupidum aut in aliis defixum, vel praesentium contenitore
Homines sunt natura invidi (qui eo magis se admirantur, quo
magis bona sua singularia et sibi propria putant Z Accedit educatio
Dissimili non invidemus. (quia non nisi in nostra specie
singulares esse quaerimus. quia ea tantum expetimus quae
ex nostra natura sequantur. Himiarboribus altitudinem
lionibus fortitudinem non invidemus (nec mortuis invidemus alia
excausa quia nostras vortutes non obumbrant alioqui s ipsis
 abriositas, Libido, _ et. sunt afecu capdilates
potandi, rei veneriae, ex. Temperantia vero et castitas
non sunt affectus his oppositi, sed indicant potentiam
Omnes affectus reducuntur ad Cupiditatem (Fugum
Proleo Lahitium, et histiti possiones, dantur et
Laetitia et tia actiones. Cum scilicet meus suam
potentiam in templaturinam Nam meus quatenus agit
ideas habet adaequatas, et catenus siam potentiam distin
Fortitudo est status animi quatenus in eo sunt affectus
in quibus anima aMens agit seu potentiam suum
libere exercet. Et hanc distinguo in Animositatem
et Generositatem Animositas est cupiditas conser–
vandi sese ex dictamine rationis. Generositas est cupi–
Admurata excellentiae alienae supra nos, est Deneratio. Malitiae
horror. Veneratio et horror amorem et adium augent
Contemlus plerumque ex tobritur quod in re aliquid
ditas juvandi alios, sibique amicitia jungendi ex eodem
dictamine rationis Temperantia Pobrietas praesen
tia animi, sunt species animositatis, Modestia, e
Cupiditas A Cupiditas  potius appetitus) est
ipsa hominis essentia, quatenus ex data quacunque ejus
affectione determinata concistitur ad cogendum.
Laetitia (tristitia est transitus a minore (majore
Admiratio est rei alicujus imaginatio in qua mens
defira proplerea manet, quia haec singularis imiginatio
Num s ex unius contemplatione statimi in aliud incidit ob
Contentus est rei alicujus imaginatio quae mentem adeo
parum tangit, ut ipsa mens ea rei praesontia magis
moveatur ad ea imaginandum quae in ipsa re non sunt
Admitatio et contamtus non sunt affectus (quemad
modum cupiditas laetilia et Tristitia, sed tantum afect
varias uffectuum species producunt quatemis laetitiae
tristitiae cupiditati junguntur. Alias variationes
affectuum ut a verteratiine dedignatione de
qulrs supn hus afferre nil necesse est, nam 
Amor est laetitia concomitante idea causae externe.
il
Odium est pisitia
propensio est lresitia comitante idea rei quae per accidem
causa laetitiae est. Aversio tristitia est comitante
idea rei quae per accidens tistitiae causa est
Irrisio est laetitio ex imaginatione alicujus materiae
spes est inconstans letitia, orta ex idea rei futurae vel
praeteritae de cujus eventu aliquatenus dubitamus.
Metus est inconstans tristitia ita exidea rei futurae
vel praeteritae, ide cujus eventu aliquatenus vubitamus.
Ergo non datur spes sine meto, nec metus sine spe.
Securitas  Desperatio) est laetitia sita ex idea rei
futurae vel praeterite de qua dubitandi causa sublata est
oritur ergo ex spe seuritas ex metu desperatio: aliud
est esse certum (nam de futuris ninquam revera possumus esse
certi) alind non dubitare, quod fit causi dubilandi