# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068649:0040 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068649:0040?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 5 # Folio 20v, page id 00068649:0040 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068649&page=40 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068649/jpgs/default/00000040.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 106 lines, status machine # Lines: 106 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Siritus humana est impotentia in moderandis perfectum opus est quod ad finem quem anto sibo propo– suit perductum est. Iaque si quis opus videat cujus similete nunquam vidit, nec mentem opificis novit judicare non potest opusne illud perfectum an imperfectum sit. Quia autem omina ad notionem Enfis revicari possunt, in quo omnia smulda sunt, hinc generali sensu perfectio Non otest res dici perfectior quia plus temporis in coactagen est in cuijestentim nnihul invenimus quod exisser Res possibilis est quatemus ad cansapen quibus produi deber attendimus nescimus an ipsae determinatae sint ad res sicut omnia illa objecta quae ultra 200 pedes a nobis distant, seu quorum distantia a loco in quo sumus illam superat quam distincte imaginamur aeque a nobis distare et perinde ac si in eodem plano essent imagnari solemus ita Nam objecta quorum existendi tempus longiore a praesenti intervallo abesse imaginamur quam quod distincte imaginari solemus, omnia aeque longe praesenti distare imaginamur, et quasi ad unum magiuntioes t pesuttiati veri quatenus verum est, exanescunt, sed quia ali occurrunt iis fortiores Hinc etsi solem sciamus majorem esse quam apparet, non ideo tamen minginationem corrigimus, bt. Timox dan connescit contraria imaginatione boni nuntii veri falsi Nec itaque affectus verceri vel tolli potest nisi pe affectum contratium et fartiorem, non vero sola cognitione boni aut mali lognitio boni vel mali nihil aliud est quam laetitiae vel tistitiae effectus quatenus ejus sumus consrii. est enim saltem idea laetitiae et tristitiae a re ortae, quae idea affeitus Si vero Imaginatio autem haec fortior est cum nihil ima dinamum, quod rei externae ppraesentem existentiam sectudi Phacfs Hoc enim solo mmnginationems a sensu distinavimus. finae praesentibus, maut propinquis mngi efficimur intensissu affectus ergarem ne quam necessariam cogi– tamus. Heefollet est ciga praesentia afsectus, quam faitio affectus erga, res quas praesentes cogitamus quam erga futuras aut praeteritas, et lerga has eo quo fortior quo Prnt eupiaitas ex laetitia fortior quam ex tristitia, quia illa virtus est ex legibus propriae naturae agere; adeoque virtutis quise interficiunt animmo inpotentes sunt, et a causis externis suae Exduobus individuis similibus componitur duplo potentius stimo manis Nihil hominibus praestantius quam si ita conspirentut nihil sibi Hono ex virtate agit quatenus agit exiders adaequatis, seu Qvicquid ex ratone conamur, nihil aliud est, quam illigere quia nihil aliud ratio quam mens quatenus clare distiniteque tque nihil revera utile nobis est, quam quod ad intelligen trinc summum mentis bonum est Dei cognitio, nempre sive Nes singularis a nostra plane diversa potentiam nostriam nec juvat nec coercet, quia omne finitum non nisire hem, genea detenminatur, et non nisi a equade termina Res tala est per id quod habet naturae nostrae contraliur quatenus vero nobiscum convenit bona est, et quo magi Non conveniunt homines natura quatenus passionibus exessum habere potest. Et quia eupiditas nua alia major est hinc obnoxii sunt. Passiones enim dicunt impotentium seu negationem. Quae autem in pegativis conveniunt, non ide natura conveniunt, ut album et nigrum quatenus non rubra imo affectibus homines discrepant, unus ab alio, et idem a seipso. quia affectuum natura explicanda ex causis extemis. Unde et eatenue homines contrarii sunt ane ritius caio non contrarius quatenus idem amant, sed quatenus non possum sed quatenus homines exductu rationis vivunt natura emper necessario conveniunt. Hinc quo magis quisque suum utile quaerit eo magis sibi invicem sunt Utiles. Neque quicquam homini honine omnes aeque gandere possiudt. Hoc erim est Deuu cognosceret Contrn quae illi desiderant qui exaffectu agunt plurrum aeque esse non possunt. Hinc qui ex affectu agunt sibi non constant volunt enim alios amare quae ipsi amar, et nolunt tamen altos illis potivi. Hine si Et dum landes rei amatae narrant, timent est cupiditas qua hono ex rationis diu ductu vivens tenetur ut alios sibi amicitia jungat. Itaque hon estum quod Neg Non nego bruta sentire, (part. 4. prop. 38. Schol. 1.) sed nego quod propterea non liceet iis ad libitum uti, prout convenit utilitati nestrae, quia nobis cum natura non conveniunt, neque ratio docet ut cum illis necessitudine, ungaum urqisa ntinom jus labea ogenir sients poticutu effectu jurissui, absque alterius damno, sed cum affectibus trahantu qui potentiam humanam superant, auxilio untuo indigent unde ime suo decedere debent, seu securos reddere, quod nihil acturi sint alterius damno- securos se reddunt affectus suos cvercendo majore affectu, timore scilicet magoris damm. Hinc itaque potestas de bonu et malo judicandi ac sese vindicandi translata est in socie tatem, quae leges fert, et poenas statuit Haec socieras civrtas appellatur. Nullum in statu naturali peccatum in statu naturat ommnia sunt omnium. Jnstum et injustum, peccatum et meritum affici aliaque ase corpora laficere sid homum utile est contra noxium. Nam eo aptior mens redditur ad percipiendum. item quae efficiunt, ut motus et quietis ratio quam partes corporis humani ad se invicem habent communicantque conservetur Nam in horum motuum communicationes corpoesto uro resenta angoinis crculatione et alis propter quae corpus vivere existimatur, corpus nihilominus in aliam naturam a sua diversam mutetur quod etiam mortem voco, licet non mutetur corpus in calaver. Ita Hispanum quendam poetam narrant morbo correptum poconvaluisse quidem sed sui ita fuisse oblitum, ut sabulas et tracoedias quas fecerat non credidenit suas esse et potuisset pro onfante adulto haberi si linquae etiam fuisseroblitus. quinet hominibus pprovectis persuaderi non posset, se infantes fuisse, nisi exaliis de se conjenturam facelent. Sed ne super– stiti sis materiam suppeditem novas quaestiones movendi utlia quae ad hominum socletatem et concordiam condrucunt est isemper mala. Poatus enim hominis virtus Omnibus partibus aeque affectis seu servala motus ratione. isi dielancholia corporis potentia absolute vereretur s tern es aet e bour e