# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068652:0208
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068652:0208?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7C
# Folio 102v, page id 00068652:0208
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068652&page=208
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068652/jpgs/default/00000208.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 55 lines, status machine
# Lines: 55 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

t in connexione
aliqua reali con-
sistat
tutcum calorem nomino, non
opus est ut d mentionem face
subjecti alicuius vagi. seu ut
dicam aliquid ess calidum
continue interibit et nascetur. Unde sequitur
tandem nihil omnino existere, nam si semel omnis
res intereat, uti hanc sequitur nihil erit quod eam
reparet; nam ex nihilo fit nihil, seu ac in ac nihil
sua sponte nascetur. Itaque oportet aliquid in
rerum mutatione persistere. Quodsi jam pars
ralitatis divinae perit mavet, pars perit redimus
rursus ad illos qui accidentia addunt realitates
accidentales substantialibus addunt, et cur non id
in creaturis admittemus, quod nunc in deo dicimus,
atque adeo substantias creatas relinquemus.
Veniamus jam ad eosqui c putant substan
tias duplicm habere realitatem unam substa
fialem aliam accidentalem. Hoc ait hi non carem
ipsi quoque difficultatibus suis. Quari enim
poterit cur illa realitas superaddita dicatur inesse sub
stantie tanquam subjecto, et cur non consideretur
ut res per se, licet non permanens. Quodsi essentialem
uod 
habet relationem ad substantiam, inhaesio illa videtur
realiter afficeta reclitatem substantialem unde non
apparet, quomodo accidentalis possit interire, quin
oriatur mutatio in realitate substantiali, ergo rursus
ipsa dividenda erit in partemtpereum
tem et permanentem, qui contra hypothesin
autem
quod si deique negemus realitatem ullam in
pt
accidentibus, quasi nihil aliud essat quam relationes, iterum
haeremus. Nam nulla relatio n cum resultet ex
rerum statu, nunquam orietur vel interibit, nisi
mutatione aliqua facta in ejus fundamento
alium
Nec hactenus, video modum evitandi hos scopulos
quam si vocabuta abstracta non ut res, sed ut compendia
loquendi considerem et eatenus sim nominalis, saltem
per provisionem. Dicam igitur substantiam mutari, seu
est diversis temporibus diversa ejus esse altributa; hocenim
enim dubitationem non habet, an autem mutatione aliqua
realitas oriatur intereat, et oriatur; et an diversae sint rea
litates in substantia, ta quae sint fundamenta diversorum
praedicatorum, quaeri necesse non est et, si quaeratus difficile est
diiudicatu. Sufficit solas substantias tanquam res poni, et
de ipsis enuntiari veritates. Geometrae quoque non utuntur
definritionibus Abstractorum, sed reducunt ipsa ad concreta
sic cuclides non utitur definitione rationis quam ipse habet,
sed fa in qua explicet, quodeset eandem esse ra quae
andem maiorem, aut minorem rationem habere dieantur