# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068657:0002
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068657:0002?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 2
# Folio 1v, page id 00068657:0002
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068657&page=2
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068657/jpgs/default/00000002.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 28 lines, status machine
# Lines: 28 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

lesisti potest, donec perveniatus ad prima, aut admittendum est, posse
aliquid existere sine suficiente ratione existendi; quo ad
misso, perit demonstratio exestentiae Dei, multorum que the-
orematum Philosophicorum. Rua ergo ergo oltima ratio
voluntatis diuinae? Initellectus divinus. Deus enim vult, quae
optima, item harmonicotara intelligit, eaque velut seli-
git ex numero omnium ixpossibilium infinito. duae ergo in-
tellectus divini. harmonia rerum. Qua harmoniae rerum.
nihil: per exemplum, quod ea ratio est Z ad 4, quae 4 ad8.
ejus reddi ratio nulla potest, ne ex voluntate quidem divina
Pendet hoc ex ipsa tessentia, seu idea rerum. Essentiae enim
scontituuntque
rerum sunt numeri, pertinenque ipsam entium possibilitatem
quam Deus non facit, sed existentiam: cum potius illae ipsae
coincidant
possibilitates seu ideae rerum conmentant cum ipso Deo
Cum autem Deus sit mens perfectissima; im possibile est
ipsum non affici harmonia perfectissima, atque ita ab ipsa
rerum idealitate ad optimum necessitari: quod nihil detra-
hit libertati summa enim libertas est, ad optimum recta
ratione cogi, qui aliam libertatem desiderat, stultus est. Hinc
sequitur, quicquid factum est, fit, aut fiet, optimum ac
proinde necessarium esse; sed, ut dixi, necessitate nihil li-
vertati adimente, quia nec voluntati et rationis vsui.
Innullius potestate est, velle quae velit; etsi interdum
posse, quae velit, tamen nemo optat sibi hanc libetatem
volendi, quae velit, sed potius volendi optima. Cuc ergo
quae