# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068658:0046
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068658:0046?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 4, 4
# Folio 22v, page id 00068658:0046
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 23r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068658&page=46
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068658/jpgs/default/00000046.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 59 lines, status machine
# Lines: 59 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

tamen sua
Constat aliquando homines institutionem
actionis coraquam sibi tribuunt, callide
differre dum morte peritorum amittantur
notitiae quibus intentio eorum elidi possit.
Et actores, etiam qui non malo animo negligentia
deteriorem  reorum conditionem facere potuerunt
expectando incommodum sentire magis quam facere
debert. Ut adeo merito vulgus etiam hominum
ab actor actoribus tardis quaerere soleat, cur tamdiu
quierint; i naturali lumine  percipiens
nim quod in praescriptione justum est.
Eam ergo magis ob causam sucapiones
an natas)
et praescriptiones utas Legibus pense
definitas censeo, quam ex praesumta derelique
et mulo credere segislatres (quo culpam puninent
differentium, hominesque admonerent ofsicii sui, tempora
certa praescripsisse
muncu
intelligerent, senisi tempestive agant
se
pro derelinquentibus habendes, es eo praesumtio
genere cui nulla potest: opponi potest 
contraria probatio, seu quod a fictione vix distat
Immo etiam ubi omnis culpa abest, casus
vel fortunae ipsius rationem (uti saepe alias
in jure) habendam esse apparet, ut obscuratis
vetustate rebus actor, etiam cum argumenta
profert, audiendus simpliciter non sit, ubi
timeri merito potest, ne reo tempore perierint
contraria argumenta, quibus exceptiones suas
cirmaret. Ideo cum res illa perplexae sit
aestimationis certo constr non male visum est
juris autoribus, certo constituto limite velut
per aversionem decidi actione elisa: idemque
gentibus placuisse Grotius arbitratur, in magna
vetustate. Ubi vero nec Leges habentur e
Quod ajunt Legislatoribus planisse remedia
ufucapionum et praescriptionum placuisse, aut
finis esset litium neque rerum dominia et jura semper
essent in incerto, non male dictum est, et nationibus
nostris conspirat, cum incertitudinem velustas in
am
nam si velust antiqua refodi possunt, quibus nihil
est obscurias, perplexis controversiis inquietam semper
vitam homines agent nae neci n
nec mores gentibus recepti, et soli jurisprudentiae
naturali statur, tunc fateor jus suum cuique sala
voluntate,
quae licet viris egregie
doctis in mentem veneri
ententia
ab hominum tamen sensu
abhorret; et malo credem
Legislatores dereloctionem hic
induxisse, quam invenisse
A est fecisse atque
laduxisse, quam invenise