# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068703:0025
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068703:0025?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 8
# Folio 13r, page id 00068703:0025
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 12v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068703&page=25
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068703/jpgs/default/00000025.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 73 lines, status machine
# Lines: 73 recognised, mean confidence 0.88
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

P
Cap.6. de miraculis. (. sam. IX. 15, 16 deus sanulli revelit se ei fanscmm
missarum, sed dei esta misso nihil aliud fuit quam ipse naturae ordo quaerebat minicum
asinas, quas perditerat et.
1X Gen. 13. dicit deuse eride in nube daturum, opus naturalo
ut aegynti scabie infaperentur opus fuit atcMoses favillam in aerem spargeret. Exod IX. 10. Locustae 
vento orrentali interro die n nocte flante, Aegypliorum regione petieunt, et vento accidentali fortissune
reliquerunt. Exod X. 14. 19. Et Exod XIV, 21 hurus qui fortissime sola noctefluvit judaeis mare aperuit
Ita elisi paereum calefecit incumbendo, qui mortuus caedebatur Rey. II,  1Y, 34. et roh. IX. ciccumstontiae
quibus Christus usue ad sinandum caecum. Non scuper narrantur haecircumstantiae, et Exod XIV. 27 narratur exsolo
Mosis nutu mare intumusse. Ias credendum alia quoque amracula non sine ejusde cicustantis conligisse
Ad miracul explicandare teit Hebraeoris phrases scire, qui enim ad ipsos non satis atterderit, multa
sccipturae affiriget. Bacharias XIV, y tempore vepertino laxerit, id est victoria post praetrum anceps sub
finem diei desaias Xu. vastationem Botisloriae depingit quod sol et luna oisi lenebrescent, addit
Tsaics XLVC uttimo, ud spenderet judaeos ticerotolicume sere redituris petra
inquit illis rupta est et flupere aquae. Judaeiatioque omnia ad deri referurtu ut deum fenestras coeli apernisse
quod tera movebitu
id est pluisse
cup.7. de interpretre scripturae. MaChristus Matth. 6. imepillam alteram proebendam. Scilicet concio
navatur hominibus opprssis vomis et pathentia Eodem modo serenias tementationoum cap. 3
littet ex latImo fontiu in bene constituta Res tenetur qui inurias corvus judice exigere
Levit V, 1,X)X 17. 18.. A
uti
pecilicie linguae Hebraea, quoda literae unius ergani saepe inter se qrantent; empe Gutturales .G.
G N quod significat ad simatur saepe pro hy quod significat hgal, quod significur
) sognificat, et sed qpia autem tum.
super et vicevera, etbiguitas comunctionu,
3 Risceptem int 8 habet significaones, quia, quamois, si quando quemidmodu quod comu
gera cursum et ita in alius particulis. verbaii indicatioo carent prae senti praeter
foimperfecto, plusquam perfecto, futuro perfecto, er imprativo et pnfinitia omnibe praeter praesens. Quamvis anteli s
lign linguae e ductis facile ino cupsum ma
bustro. vere
eleganlia suppteri possint scriplore, tame arde qui simiteas plane I eylexerunt,  tengus per futurum pro praesenti
teriporum et modorum defectus certis regulis ex fundumentis
audicativum prot imperativo et subjunctivo
osurparunt. Supersunt duae aliae cansa aubignitatis  nempe quod non habent vocales; et quod non habebaris
distrnctiones  ornionispuncta enum posteriora. Hinc autor Epistolae ad Hethae Hir aliter interpre
sun. incurva-
entu est lorum Genes X LVi 3i quam in punctuto Heuo texto habet. puctissae interpretati
nis sed isriiee saciat vel anllando. Vin e lateram exisoenorgam )versus caput lectri at autro apisto lae incurem
rant se Phia supra caput bacilli oienda ninurum 12D mate, loco quod alii mito. Sed quia in namatitre
smo est de sola senectute ecobi non vero morbo, magis vero simile vivetur mentem Tristorii fuisse quod locobus
supra caput bacilli non autam lecti se ncurvavent, plasertim ita necesse non sit immare literas
Afene Era putat librum sobi inttebraeum translatum, et tranc esse obscuritatis causcm
ees seut
Scripturem imporie
Marmo indis atiore Nebuctim, parte 2. capors. in tandum
anter pretando, quante partio e contra est, ne errasse dicamus
Cu UII). Critica de libris V.C. historicis. Aben Hera in suicom. supsia denteror oura
sa
leltra tonanem ere modo intelligas mysterium duodecm, etiam et scripsit Moses legeni
et Hanahanitutum era in terras pn monte Dei revelabitur jum etiam eccelectum suum
lectum fereum, tum cognosces veritatem. Hic pauciscudica non fuisse Mosem autorem cibri, sed
et in camrem notat T. Tenteronomii praefavenus quae a Mose qui gor
danem non transivit sciibi non potuit. Notat 2 quod totus liber Mosis scriptus fuerimadmodum diserte
in solo ambitus unigart videt denteroriom. XXVII, et losudi UI, 37. Quae exRiabbino cum elatione
aliam qui tonge post vixit.
duodemum tantum lapidibes constabat, ex quo sequitur libuim Mosis minoris longe fruste molis quam
centatenchum. Hoc sin quam puto autorem signoficare voluisse per myperium duodecim, nisi forbe
intellexit duodecim illas matedictiones quae in praedicro capite denternomis habentur, quas fortas
credidit non fuisse intibro Legis descriptas, idque proplerea quodheses praeter descriptionem Legis Levitas
recitare insuphillas matedictiones iubet ut populum iurejurando ad Leges praescriptos abservandum
aptringerent. Val forte ultimum esuut denteronomi; de morte mosis significare voluit, quod
est duvodeeim versuum. Sed quae haec et quae forte alii hariolantur + Ergo aliisjam
huc Aben Estrae locus observatus + u est opgemiosius hic examinare notat 1tio dici denter.
a
XXXI, 9 et suipsit Moses Ceger, quae verba axtrius narrantis GYto Gen XII, 6, ubi aaruoo quod
Abratiamus tertam Laria hanitarum instravat, addir Hiporisus quod Kana Tanita erattum
temporisci terra illa, quibus tempus quo haec scripsit glare seltudit. Adeoque post
mortem Mosis Kanaamitisjam expulsis ista debuerunt scrbi: quod idem aben E)ra
suge hone ticus commentamdo etiam hus sxnificet es Cara lam lestum eras i i a
as
sant