# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068721:0005 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068721:0005?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c # Folio 14r, page id 00068721:0005 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068721&page=5 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068721/jpgs/default/00000005.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 53 lines, status machine # Lines: 53 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Posito quod conservatio idem sit quod continua creatio, sequitur ide. Nam cum quolibet ho momento Deus hominem quasi de novo creet pr ideo hoc momento quo peccat, creat hominem peccantem, seu Nihil absolute loquendo malum, seu Deo ingrabum contingere potest peccatum produat cum homine Cum Deus percata nolle seu ipsis itasci dicitur, sensus est Deum alioqui Deus non esset omnistotens. velle peccata sub auditi permiltere peccata sed non nisi sub tonditione autorem peccati per accidens, Dici quodammodo potest DEllM esse caam seu Deum velle peccatum per accidens, quemadmodum Musicus dissonanti poena. Ponamus enim at casum, quo f ipsa perfectio Melodiae exposcat diffonantias immisceri, rursusque compensari, sive, ponamus longe gratiorem fieri harmoniam incidentibus dissonantis, insperatoque in consonantiam redactis, quam si non nisi consonantiae fuissent. Eo casu dicoarbitror dici posse Musicum esse autorem iissonantiarum per accidens, seu velle eas per accidens, id est dermittere potius quam velle. Nam ipsas per se dissonantias, non vult, sed si commode id pateretur perfectio mebodiae declinaret. Permittit autem perdens, et libenter quidem non invitus, sei volens, per accidens tamen, id est non ob ipsaum naturam sed quia earum interventum deprehenditur in summa majorem existere perfectionem. Ita Deus peceata, tolerat, permittit, et non invitus quidem, per accidens tamen vult, quia intelligit, seriem universi hoc luodo esse perfectiorem ipsis intercurrentibus et mirifica ratione compensatis fore perfectiorem. Deccatorum ergo ratio ultima est non voluntas Dei ipsa diligentis sed natura perfectionis et rerum i exigentis ut pictura umbris distonguaturmelodia universali– dissonantiis ipsa compensatione voluptatem augentibus, animetur. si acessitas eligendi Si necessitas eligendi optimum tolleret libertatem, sequeretur Deum, angelos, beatos, nos ipsos libere non agere, cum a jdic majore bonitate vera vel apparente, ad agendum determinamu et tamen libere Cum Deus salva siu libertate, necessario eligat pirfectissimum, quam ocur Cum dego unum alio perfectius est, sequitur salvam ejus. libertatem fore, ratione unum ex eligendi unum ex duobus aeque perfectis Si Deus aliquid vult sine ratione, sequitur eum agero et velle imperfecte quia seu omnis substantia intellectum intelligens in quantum non ex intellectu agit, imperfecte agit Eligere est proprii ex pluribus legere sive capere quod optimum videtur Proponitur casus duorum Oppositorum A et B, quae scilicet non possunt stare simul. Dro Ponitur porro necesse esse ut alterutrum, eligatur, ac tertio ex his tribus hypothesibus compositum et nullam esse rationem alterutrum eligendi: ajo hunc casum implicare. inquies, ipsa nec ratio quae facit ut alteratrum eligendum sit, facit etiam ut alterutrum eligatur. Responde communis illa ratio non est plena seu sufficien nam. facit quidem ut eligatur vel A vel D. Sed non fact eligi A non B, nec etim sait disi B non A