# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068745:0013
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068745:0013?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philologie, Sprachwissenschaften LH 5, 4, 3
# Folio 7r, page id 00068745:0013
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068745&page=13
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068745/jpgs/default/00000013.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 115 lines, status machine
# Lines: 115 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

tedo carmmnis enno 
in memoriam
670
et sum oha en o etam perit
esum cona), eaqu, ne ircrum peritentus consignam
phene pater, tremula praecinctus arundine frontem:
seu nunc undarum spatio pludis ina auta,
jngentem qua parva lacum Constantia tangit
Et media simulacra maris stupet obvia terra;
seu verum mavis pelagus, juxtaque Batavos,
Insoetas olim moles, eductaque coelo
Robora malorum; pontumque domantia castra
Mittis in oceanum et dominaris in aequore toto
Hnc ades, et media paulisper sistere ripa.
Huc Moenus te frater, et huc cum Nabide Lanus
Nec dabitans quicquam Nicer evocat, et chorus un
Nympharumque Hercymiadum, quasque eduat ingens
Martia sylva dibi, Bacenisque et Vogasus addunt
Latitia doumenta uae nunc edere tempus
postulat, et toto famam diffundere cursu.
praiit illa tamen, nec dum bene vea, Tibique
praemia praecipuit dudum novitatis, et ingens
tula
Dicitur in o passim Lotharius orbe
Accessisse oner, atque hunderos aptasse ferendo,
Quod patria et pietas et hocros est siera poscunt
Vidimus extrema jam dudum Aquilonis ab ora
ranquam immaturas gratantum acedere voces.
 nunc et frustra mendacem despue famam
Quisquis es atque omen potius, et fata fatere
Haec ego:
c egcum subito insolito se murmure Rhenus
sollit, et has edit voces pater, alves ab imo:
tudiis et Nereus terrae circumfluus, et quos
Auipit ex toto nunquam satiablis orbe
dannbias liberisus et pulchio sequana Campos
et Fanais, fratrest Alvis viaderque Visurgisque
Et tatiae longo fremuerunt mutmure ripae
Fas, Neptune sater, sifata resolvere
si
Quae quondam rotens nobis arcaua canebat
Dace Deum mihi mortales efferre sub aunes
Atque metu inseras fallaci solvere mentes:
reo qui bella modo atque insani jurgiaartis
praecipitis, pars excita spe, pars fracta pavore,
Pars pascenda imalis, veteris pars conscia damm,
Et nova semiustae metuens incendia matri
Accipite haec animis atque haec mea figite dicta
jam superi mehiora parant, et initior aether
quam spes restra ferat, meritaeque opprobriapae
destinat aeternae gentes innectere paci
Quas melior pietas commuri foedere dudum
ragil
et in tumidos jam indum suscitat hoste
in phoum con
atit
in qoum convertis 
et
itfia haur
laturannum
resides animos desoltaque laudi
Agmina inextato insinuari turbine martem
velli
seini Tentonicos, proceres et martia con
A In divum Leopolde genus jam soete triumphis
Tursus in arma vocas vicinoque ocyor istro
Barbaricis uno terrente involveris arvis
Ala Sarmaticci juxta, mes Hungarus ultro
spoliis orientis inardet
nata quolentis
sfamae
ipar nonitentini  edd tur toeura Bristi
a Parte alia ventis et diis hudovice secundus
Pmmensum inustis, insternis classibus aequor
Rumpit enim dulees idem ivi nomine somnos
veternum meritus sancti cognomine famam
segenitor, subicitue faces stragesque suorum
Fragitat ulcisci, et duri vestigia ferri
Btachia quod captixa notis inscripsit acutis
Deleni tandem Saraceno sanguine poscit
Noctibus abque aprimis hervibus adjicit iras
sternuntur Mlauri imbelles, fugitivan ustra
Gigeris et quondam magnae sarthaginis arces
Et toto accipiens victorem Glumine Nilus
(Pertue 27
Tuvero decus aevi sanctissima cujus
(anities toto lacet venerabilis oibe
quem Reges populius colunt (quis nosse Johamnem
finc nequeat magnumque animo signare philippum)
d
Exhortare Viros. Audit le maximus ister
Sequaraque ipse Tibi facile su se Alumine flectit:
ingere spes pulchras animis, palmamue propinguum
Eminus e summa virtutis culmine monsta
Eucopam longa tranquillam, pace tuere
denique Lothari libi desino, Te tuns ampis
diligit et toto fundit Tibi flumine laudes
pars jam omagna lui. Je nostrae murunta ripae
Et fluctus ipsi resonant cannaeque canorae.
Et jam hunc per, Te paulatim junctior alveus
Inter felices descendens laetior agros
perge via quo te dudum mortalibus ausis
Exsmit aeternosque merenti spondet honores
plandentesque bea populos. Sic nempe licebit
Esse patrem patriae, inque Loga dux isse triumphos
Et terris simulare polum, terrasque per ipsas
Rursus ad astra viam magnis moliner actis
Sed sero Te fata vocent pleneque beatum
Serius omnipotens nobis sinat esse beaudis
dum poscare novum felici sidus olempo
dixerat haec Rhenus paritem et
Dixera
gurgite sese
 Abdidit in medio cum verba novissima fluctus
Abstulit, obscuroque obtexit nurmure fata.