# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068768:0430
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068768:0430?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Allgemeinen Geschichte LH 11, 3
# Folio 212v, page id 00068768:0430
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 213r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068768&page=430
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068768/jpgs/default/00000430.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 66 lines, status machine
# Lines: 66 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

cum Poloniae Rege affine suo amicitiam
et foedus esse: nolle amicos collidi; controversiiu
arbitrum, pari conciliatorem se offerre:
as causas irarum nosse desiderare, tum vero
daturum se operam, ut polonus ad omnia aequa
descendat. Si advesetur tergiversetur, se Tuniis
Turcicis viribus juncturum suas, coacturumque restitan.
tes: vicissim pati non posse, at ut amicus x
Rex imaudita causa opprimatur: non judlicium
quidem attamen causae cognitionem ad se spectare:
ut utri ius sit statuere, et hab habenti accedere
possit: neque enim in vicino cucendio quiescere
se et sectatoremagere posse. Haec vicinio
spe dicere semper ju est quoties duo
alii vicini colliduntur. Et quemadmodum
Tartarinios e et ratio est ut duobus liti–
gantibus proximus quisque appellatus sit controversiae
judexi ita eum hic proximum esse putandum
est, qui vicinus est.
Sed hc magna se in execusione difficultas objicit.
quid enim si Turca Caesaris destinali prospiciens
 declaratione irritatus missis polonis in
ipsummet convertat, belli molem; Nam
totam
Cum polonos ut sunt pessime erga Austriacos
affecti, et multi ea malitiae rabie exaaecati,
ut patriae salutem affectibus  sacrificaturi
videantur et intus dissoluti, nec nisi ne-
cessitate coituri, quae tunc aut minor, aut
non aeque praesens esset; quieturis prospiciat
si Antriaci invadantur; contra Anstriacos
non quieturos, si poloni: quar quibus positis
Anstriacum utique bellum praeferri rationis
erit semplex dupto Hiic malo non
aliter occurri potest quam ut vel Poloni
3
sine
arte aliqua ad sociationem armorum persua-
deantuu vel ut Caesar elusis Tuircis et quietaseris fidtucia
edi polonico bello jam implicatis arrepto
facile colore superveniat; quorum illud difficilius;
hoc deformius etsi non injustum in talem hostem
qui sidis artibus suis armis rectissime vincetur.
Hoc praesertim fieri poterit, si Turcae ambigno
verborum honorae se pasci patiantur, nec dilucidae
declarationi insistant: aut limitata illis pro-
missa dentur, quae sit si excedant ut de podolia
nomditioribus non
attingcndis, de cautione, ubi opus futurum sit
praestanda
Poloniae constantiam armorum persuadere, res
majoris momenti fuerit ad summam rerum.
At nam alioquin Turcis quotidre a potonico
bello imprine resilire, et in Caesarem arma
vertere integrum erit. Id autem non aesare
+campestrem vitam
agentibus
+plerique corum
conditionibus circum
scripta quas credibile
sit non servaturos
 et foedus cum ta Hungaria
aeternum armorum defensivorum
semper in Turcas eodem tempore
Sumendorum, nec nisi simul
deponendorum