# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00069350:0019
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00069350:0019?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 5, 11
# Folio 10r, page id 00069350:0019
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 9v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00069350&page=19
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00069350/jpgs/default/00000019.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 45 lines, status machine
# Lines: 45 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

virum praeclarum
in physicae sad Electivae parte edita, explicantem
leves motus, vulvarem de illis sententiam (quam tamen nulla
demonstratione, sed quadam tantum verisimilitudine niti ipse
agnovit repetutae etiam hic novissima dispertatione cag. 3. 52.
quasi nulla dubitatione libatam secure assumsisse; nisi forre
scripsit antequam prodirent mea, et seriata deinde recensere
vel non vacavit vel in mentem non senit. sane leges motus tam
arbitrarius non esse, quam pre a multis videntu
(5) Sed jam considerandum est, quid ipse de Esaburae notione
in hac sua Apolopetica dispertatione dicat, et quid dictis
deesse videatur. Concedit cag. 4. 6. 2. 3. et alibi passim, motus
ad
qui nunc fiunt, cousequi vi eterne legis semel à Deo labe
quam letem mox vocat volisionem et jussum; nec opus esse novo
Sei jusou, nova volitione, nedum novo conatu, aut labonoso
quodam negotio d. 8. 3. et a se rexellit tanquam male imputatam
ex adverso sententiam, quod Deus moveat. res ut faber lione
rius bixennem, et molitor dirioit molam arcendo aquas vel
mihi quidem et
immittendo rotie. Verum enim vero, ut quidmvidetur, non
sufficit haec explicatio. Lvero enim, utrum volitio illa vel
jussio, aut si mavis lex divina olim lata, extrinsecam tanstum
tribuerit rebus denominationem, an vero aliquam contulerit
creatam
impressionem (in ipsis perdurantem, vel, ut oatime Dn. Schelham
merus iudicu non minus quam expenentie cercoius vocat
legem insitam (etsi plerumque non intellectam ereaturis quibus
imest ex qua actiones passionesque consequantur. nus foleterri
autoram autorum
msturmu cuetoriba Sysrematis causarum occasionalium,
acutissimi imprimio Malebranchii, dorma videtur; posterius
receptum est, et ut cgo arbitror, vetissimum.
(6) Tam jussio illa praeterita cum nunc non existat, nihil
nunc efficere potest, nisi aliquem tunc post se reliquerit
effectum subsistentem, qui nunc quoque duret A aeretur: et
qui seaor sentit, omnii si quid judico, distinctae rerum epli–
cationi renunciat; quid vis ex quovit consequi par jure dicturnt
Si id quod loco tempordve est absens, sine interposito, hic
At nunc operan potest. Staque satis non est dici, Deum initio
res creantem voluisse ut certam quandam levem in proeressa
observarent si voluntas ejus finectur ita fuisoe inefficax
ut res ab ea non fuerint affecte, nec durabilis in us efffectus
sit productus. Ct puonat profecto eum notione duine potentice
voluntatioque, pure Ellius et absolutie, velle Deum et tamen