# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1040780814:0098
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1040780814:0098?run=74
# Title: [Astronomiae Physicae & Geometricae Elementa] Astronomiæ Physicæ & Geometricæ Elementa (shelfmark Leibn. Marg. 124)
# Folio 80, page id 1040780814:0098
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1040780814&page=98
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1040780814/jpgs/default/00000098.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 50 lines, status machine
# Lines: 50 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Sc
ASYRONOMFE PHESTCF.
_ aliis universi globis circa proprios ares rotatis obtinere vult. Sol.
Sratione hac Corporis sui, circumterens speciem lui Corporis im
materiatam per amplissima Mundi spatia, Planetas illa prehentos,
more rectis, una circumtert. Species haec est Solis virtus per li-
neas rectas in omnem Nundi amplitudinem emilta, qua, eo ip(o
quod species est corporis, una cum corpore Solis rotatur instar ra
pidistimi rorticis, totam illam circuitus amplicudinem, ad quan-
camcunque pertinsit, aque celeriter perrasans atque Sol circa
axem se Convertit; _t proinde Planetam Rumini huic qua(I iIMIeT-
sum sccum rehit. Adrertendum pOrrO, praeter hanc rim in Solc
rectoriam, ene etiam naturalem inertiam in Planetis ipsis ad mo.
tum qua sit uc inclinati snE, materiae ratione, ad manendum in
loco (uo. Pugnant isitur inter se potentia Solis rectoria, e inertia
Planeta materialis. Veraque suam partem habet victoria; illa
Planetam sede sua cmoret, haec suum, hoc eA Planeta COrpuS
nonnihil eripit c vinculis illis, quibus a Sole crat prehensum, ut ab
alia atgue alia circularis hujus virtutis parte apprehendatur: ab ca
Sc. qua proxime succedit illi, ex qua Planeta se modo extricarerat,
Fit quia virtus ilta Planetam rehens, ex corpore Solis efuens, cosdem
imbecillitatis gradus habet in divertis interrallis quos habet ipla
Lux; Potentia hac rectoria, more illuminationis, de croscit crescente
diltantia a Solo: unde Planetam ad majorem à Sole distantiam
positum tardius circumrehet, ec proinde illius tempus periodicum,
ex hoc capite, majus constituet. Porro, cum similis potentia re-
Ctoria ex corporO Planeta cujusris, circa axem proprium moti, et-
iam propasetur; Aet ut haec Planetas secundarios, quos in Rumine
hoc vorticis immateriati ostendit mersos, etiam similiter deferat:
qui Primarium suum rursis non deserent, quippe qui a spccie
corporis Solaris circa Solem, aeque ac primarii, et una cum illis de-
FerIIntuT. Atque hisco solis positis, patet primarios Planetas circa
Solem deterendos in circulis soli concentricis, in plano cireusi in
Sole maximi inter Polos medii, et secundarios luniliter circa (uoS
Pximarios.
PROPOSTITO LXVII
Odum, quo ex altatis principiis Keplerus deducit periodica
d
Planetarum tempora reperiri exactissime in proportione suo-
rum orbium seu circulorum se squialtera explicare.
Proportionem hanc in corporibus Caelestibus obtinere primus
obserrarit Replerus, magno Astronomix veraeque Physica com
modo; quod nempe, in rotatione Planctarum primariorum circa So.
lem, e secundariorum circa Primarium quemque, Ouadrata tem-
Porum periodicorum eandem habeant proportionem quam Cubi se-
midiametrorum suorum orbium sire distantiarum à Sole; fumendo
nempe distantias medioeres, e abstrahendo ab excentricitate.
Flanc autem ex fuis principiis modo sequenti deduxit. Cium Solio
potentia rectoria (qud Plavetx circumducuntur à rortice immate.
riato