# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1040785751:0283 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1040785751:0283?run=74 # Title: [Instructions Et Lettres Des Rois Tres-Chrestiens, Et De Leurs Ambassadeurs, Et autres actes concernant le Concile de Trente Pris sur les Originaux] Instrvctions Et Lettres Des Rois Tres-Chrestiens, Et De Levrs Ambassadevrs, Et autres actes concernant le Concile de Trente Pris sur les Originavx. (shelfmark Leibn. Marg. 153) # Folio 251, page id 1040785751:0283 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1040785751&page=283 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1040785751/jpgs/default/00000283.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 37 lines, status machine # Lines: 37 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. POVR LE COACILE VE LACHKL. 252 Tettre de Monseur de Pibrac à Monsieur le Chancelier lum. de lHospital. Tuin 2562. AmplissimO _E ClArISIIO ViTO MITCIAEET FIOSPFTALIO Callix Cancellario, Vidus FabCr. T= =0 tibi, non sponte mea, sed coactus officio, ora Vrionem quam habui ad Patres Concilii; si quid minus in ea tibi probatur, saudeo tamen aliquid esse, quod probare possis: nisi forcasse quidqui d’ est in quo offendicur, id etiam illa quae lau- danda sunt obruit. Sin vero tota tibi displicet, has affero excusa- tiones: laneuebam de via post tertium diem, quo huc appuli di- cendum fuit, interea salutandi omnes Cardinales; omnes Epi- scopi, omnes Recum B Rerumpublicarum Lecati; nonnibil quo- que tribuendum valetudini s Medico; morbum enim in itinere ipse ex ardore solis contraxeram, leuem quidem. sed qui auceri facile posset, si curario differretur: Vix sane dies inteera mibi constirit. Quid sinerum quidem cum expectarer, satis certus eram de media ex extrema orationis parte . Rem quidem ipsam tere- bam, quibus verbis vterer plane nesciebam; nunquam tamen me dicentem verbaminus fefellerunt, nunquam lubentius secuta sunt, aestu forcasse animi, in quem me frequentissimus consessus im- pulerat: bonitate etiam causa, es eorum qui aderant aequanimitate, studioque audiendi. Volui domum reuersus, tum ex mea, tum ex domesticorum memoria mandare litteris quae duxisse mihi videbar, es quibus esset magnopere assensum: nihil prastare fere porui: aberat scilicet corona; aberat is, qui alios conturbare solet, me semper invit, errandi metus; aberat quoque ipsa dicendi neces- siras. Habes itaque non meam, si inficiari possum, sed quasi alte- rius viri orationem, qua ut parum ornate es accurate scripta sit, a tenihilominus laudari debet necessario. Culpam enimtu prae- stares, qui mehoclerationis munere dignum esse censuisti. Quaris forresse quid bec acatur, possum dicere uno verbo, nibil acitur: (ed malo uii ambacibus es tersiversatione, quome bene jam ad Concilii artes edoctum es instructum esse intellicas. Proposia fuit questio nuper de residentia, sic enim scriprum crat; es hine non male inchoari pours emrendatio Ecclestastiea disciplina, quae ex