# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1045079251:0119
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1045079251:0119?run=74
# Title: Marci Zuerii Boxhornii Originum Gallicarum Liber (shelfmark Leibn. Marg. 125)
# Folio 103, page id 1045079251:0119
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1045079251&page=119
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1045079251/jpgs/default/00000119.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 34 lines, status machine
# Lines: 34 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

OR TO TN ES CY AL L TCX.
orii e Graeci e Galli e Romani. Taciti de Graeca veterum
Germanorum leteratura locus expenditur. Literarum, quae si-
miles Graecis, in scriptura Anolosaxonum vestigia. Cyfrae, sive vul-
e0 recepiae numerorum notae, quibus debeantur. Gracis et Gallis com-
munia vocabula non Galli a Graecis. Sed Francis Germanis habent.
Postellus iterum refutatur. Ecclesiastiia vocabula Christianis hodie
recepta Graecis debentur, à quibus relieio Christiana olim per Furo-
pam provacata. Cum religione Christiana tradita cencibus vocabula
a caeteris distinguenda. Joannis Piccardi sententia refulata. Voca-
bula aliquot, quae Graecis, Gallis Germanis eadem sunt, e idem
sonificant. Graecorum linoua non fuit olim vulgaris Gallorum.
Verosimilia macis. sed nibilominus falsa, promunt, qui Graeca
esse orioine volunt plurima hodie recepta Francis in Gallia vocabu-
la, quam Bochartus, qui prisca Gallica orioine Phaenicia esse
contendit.
Adem, quae de Britannorum vererum sermone, cui pril
Lcus Crallicus haud multum absimilis, DavicsiuS, de Gal-
lico pronunciat BochartuS. Quae ex majore ejus laudato
jam nobis opere in ipso quasi limine hujus dissertationis, ip
Asque ac tocidem ejus verbis, jam representavimus; e uc IIs,
in quorum manus haec nostra venient, ac ca cognolcere cura
aut orium erie, in promptu ac obria essent, quae retellenda
nunc suscepimus; d ne ille, cum quo contendimus, omnibus
cum auxiliis velue in campum productus, suis aliquid copiis
hric detractum, merito quereretur. Inter eos, qui Orienta-
lium linguarum cognitione aetate noctra excellune, haud du-
bic locus illi debetur. Caeterum, quibus alibi feliciter ulus est
linouis, Callicam reterem referre non debuit acceptam. Flo-
rentissimx hodic in Furopa d jam obriae erudiris Orientis linoux
cerea pridem factae unt, ex quibus quaeris in alienis e diver-
Sissimis linouis, velut exictis orta, Ainguntur. Ve Phaenicium
origine Callicum termonem recerem esse constet, quod sul-
picatur ille, conltare debet de Coloniis Phoenicum in Calliis,