# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665034815:0146
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665034815:0146?run=74
# Title: Concordia Scientiae Cum Fide, E difficillimis Philosophiae Et Theologiae Scholasticae Quaestionibus Concinnata ... (shelfmarks Leibn. Marg. 183, Stück 1; Leibn. Marg. 183)
# Folio 138, page id 1665034815:0146
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665034815&page=146
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665034815/jpgs/default/00000146.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 56 lines, status machine
# Lines: 56 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

F IBFR SF CVNDVS
I. Er conF. Augustinus. Versalre in omnem parrem, se d ubi consistat haudinrenic. Vi.
c. 29.
c. 18.
s empas umum esse distensionem, sed video, an videre mihi videor. Alibi veror
Tempus metior. Scio, sed hon metior fucurum quia nondum est; non merior praesens quid
nullo spatio rendirur, no meriorpraeteritum, quia jam non est. Ouid ergo metior, an prae-
tereuntia a pratita hoc enim dixeram. Pandem in animo rempus re-
condic. In te animemeus, tempore metior in te, inquam, affectionem quam res pra-
tereuntes inse faciunt. es cum illa praeterierint manet. Aeque ad affectionem qua
expectat, accendic, ee meminis, temporis incrementum, de distensonem revon
cac. Ad extremum se remporum ordinem neseire Faretur. Nempe illum
existentiae, applicationisq; iceratae Auxio lacebat, sententiamque de rebuse
Termone quaerentem verborum vis lubrica, et obscura Fallebat. Moram qui-
dem temporis a mocu distinxie, sed quid esset mora, quid ipsum diu, nunqua
expresit. Num rei, num verbi, num veriusq; laborecignorantia, dubitat.
Ouomodo, inquit, hoc scio, quando quid sit tempus nescio? An forre nescio quemadmodum
auam quod scio? Tei mihi qui nescio (altem cgnid nesciam. De re lat multa dizimus,
de roce at fuerir pauca dicere. Porro rox est rerum prout unc existentiam
signiticat, ( Exa, quod Limul est: Si Puxa, quod per prius, et posterius est, alio-
qui rox decset qua existentia labilis notarerur. Ouadoisitur dicimus Tem
Dusestlonsum, lonsicudinem este prour esse porest, non aurem simul esse di
cimus; aliud in lonsum partium cirra, et ultra, aliud parcium anre e post or-
dine procen lum indicar. Prorensionis autem porius quam distentionis voca
bulum uCurpamus, quia distensio lari porius, aucamplisquam lonsi luggerit
nocionem. Ouia veronorio remporis non ipsa lonsa, vel multiplex, (ed lon-
sicudinis, dmulcicudinis nocio est, idcirco rempus non in mentereconditum,
Tedamente cognitum dici debet. Recte quidem precereuntia precerita meti-
rinos allerit Rogustinus, sive per noririam qua precereuncia dum cRent pa-
riebane, ea jam quando non lune nora fieri. Nihil enim nis vel presens, vel e
presentibus Sciri sacuit. Ouoquo modo, inquie se habeat arcana praesentia, vel prs-
De coenisencia fucurorum, videri nisi quod est, non potest: quod autem jam est, non fururum, sei
tionenon
existen-
tium per
ea quae
TUIBE ex
praesens est, cum erso videri disuntur fucura, non ipsa quae nondum sunt, id est fucura (unt,
Sed eorum causa, el si, na forsiran videntur quae jam sunt; ideo non futura, sed praesentia
sunc jam videntibus, ex quibus fucura pradicuntur, animo concepra. ec paulo polt.
Ausulini Oaisnam ille modus quo doses furura, cui fucurum quic quam non est, vel porius de futu-
CenrereI
ris doces praesentia? Nam quod non est nec doceri urique potest. Acque hoc obirer
visum est adnocare, ut quae supra de cognitione nostra tradidimus, atque in-
Fra ce divina eradicuri sumus tanci riri sufrario contirmmeneur. Ouod non
Cl Cciri non negar, nam precerita et Futura sciri concedit, sed per cognoscibi.
lirate propriam scirinesat; a Deo vero sciri quod nos Futurum dicimus, quia
ei non est Fucurum, allerie. Cui aurem aliquid Futuru est, id ei non ex reritate
objectira rei quae nondum est, sed alterius quae nunc est innore scere, Deumqi
ACaP. 1O
adc. 31.
c. 23.
C. 26.
c. 27.
C. 28
0. 23