# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0053
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0053?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 35, page id 1665036141:0053
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=53
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000053.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine
# Lines: 39 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

DF55. LR2H22A1B.
communicativum eris maxime. Fc quamris ex eodem de Boni com-
municabilitare principio Avonstinus etiam recte creationem Mun-
di arcessere roluerie, quando Christiano latis esse altirmarie, rerum
creatarum caulam non nis bonitacem credere Creatoris; haectamen
promaxima maximi boni communicatione haberi nequie, quoniam
externo Dei Verbo admoniti majorem excogitare poltumus. Sed
major profecto non potest in Deo summe bono communicatio ex-
cositari, quam sI Pacer cum Filio roram essentiam Cuam commus-
nicet, adleoque rirtures ac pertectiones luas omnes interque cas
iplam eriam aqualitarem eidem largiatur. Hloc sen(u bene ruxtus
Rugustinus lib. 3. Contra Maxim. Cap. T4. Vi qui dedis sienendo de-
dit, e qui accepit, nascendo accepit, non inopi subventum est, AIu
dlicur ad locum 2. Corinch. 8. cheli 10. proxime antecedentis Dilp.
Citatum) sed ipsa copia generata est: nec potest qui accepie, ei, qui de
dit, ese inaequalis, quia e hoc accepit, ut esset aequalis.
IV. Tresarimus in Deitate majorem polle communicationem co-
sirari, quam si Pater cum Filio essentiam eocam communicet. Ad
dimus, ne quidem posse divinam essentiam, nisi totam leu indiri-
lam communicari, quoniam ipsa partium expers ex prorlus indiri-
Cua est. Negamus insuper maximam illam Fore communicationem,
si vel cantillum sux Deicaris Pater non daret Filio: uti nec perse-
ctissima Foret, s vel cantillum ejus Pacer ita generando amitteret.
Nec lane porest Reri, uti Deus, quippe qui eAt ee semper maneE
Ens pertectistimum, se ulla perfectione priret.
V. Si quod detur bonum, quod communicabile non sC, id pro-
pter exiguitatem, paucitacem rel impertectionem Cuam talo exit.
Ac quomodoheri postic, uc quod miximum ex perfectistimum et,
communicabile non sit, incellisi nequeat. Si opponis, indiricluan
et plane singularem essentix dirinae simplicitatem obstare, quo
minus illa pluribus communis existat, (quod Germanic à lingua
emplacice sic expresseris, vas sans und gar Feine reil Bat 1 CaW
vielen nic mirgeceilet verden. Stun aber bac das Ooeliche wesett
SanB UnD gar Feine teil 2C.) respondetur in communicandi verbo este
homourmiam, quae omissis Scholasticorum rariis distinctionibus
hoc loco facile collitur, si dicas Bonum communicari rel aliquid
amicrendo rel nihil amitrendo. Prius contingit quoties ex. fl. exi-
mii libri partem aliquam abscistam alceri eradis. Polexius Hc quo-
ties librum tocum amico describendum rel ediscendum peaebes, ue