# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0098
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0098?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 80, page id 1665036141:0098
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=98
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000098.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 41 lines, status machine
# Lines: 41 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

CL A V B E R GLF D ESP. ZI.
Deousurpata quoties lesuntur, muleo semper diriniore d subli-
miore sentu explicanda sune, quam si Creacuris accribuaneur. Nam
2. intelligentix ac diloctionis, quibus lemetiplum quis intelligie
ac dilisie, terminus ab animo hominis separari potest, a DeoprO-
prer perfectionis immutabilicatem separari neguit. 2. Inter
imaginem Dei ex ipsum Deum itemque Spiricum Dei omnimoda
concipienda est aequalitas, adeo ut imago non minus subsistat _
aeterna sic, quam exemplar ejus, neque spirituis minus quam spi-
FanS. An ergo major illa, imo maxima pertectio, an ipla (ubsi
Stentia ex inseparabilitas magis unitatem Dei violabune, quam (I
Imaso Dei ex Spiritus Dei accidentia Deitatis forent ec ab ca sepa-
rari postent Profecto si talis eorum conditio Foret, simplicissi-
mam Dei unitatem omnino riolarent. Vide Ontloph. 5. T2F.
(C99.
XXIV. Perrelim aucem illud imprimis in hOC arGUMCNEO CON-
Siderari, quod Simplicitas Dei Ceu cinitas illa, de qua asimus, ni-
hil aliud sic quam omnium, qua cosirari pollunt, pertectionum
maximarum comprehensio indissolubilis acque inseparabilis, quae
uc imaxinem ex amorem pertectissimum includit: ita ab identita-
ce omnium Dei virtucum, qua revera unum lune, non differt.
Vide Exercic. nostras de Cogn. Deiec Nostri LXerc. 36. _ (c44.
Sic Filio Dei tribuitur vita indisolubilis FICbF. 7: T6.
XXV. Tali igitur rirentis Dei unicati repugnat diritio, sepa-
ratio, alienatio, dissolutio ipsaque adeo Facultas qua postine diri-
di aut separari ullae Dei perfectiones, vel à Deo, vel à se mutuo.
Sed neuriquam apparet, quomodo ei repugner ordo, distinctio,
productio, consensus, amicitia, communicatio, dummodo cun-
eta haec sine prortus et à le inricem ex ab aliis Dei perfectionibus
inseparabilia.
XXVI. Ouapropter cernere nullo modo possumus, quomodo
Sapientiae dirinae CC Spiricus lancti in Deitare exiltentia unitatem
crertat Dei, eo quod non merarum proprietatum nec modale iis
esse tribuatur, quale accidentibus, quae lune in nobis; sed esse ali-
quod reale majus, melius ex infinitis modis excellentius, quod ab
homine detiniri ex exprimi latis nequeat. Ouandoquidem DeuS
ipla Sapientia est, ipsa Charitas T. F0h. 4. 8. cum homines rix pol
line Capientes ex chari appellari.
XXVII. Personarum in Deitate appellatio non debet constantem
virum
8