# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0117 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0117?run=74 # Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183) # Folio 99, page id 1665036141:0117 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=117 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000117.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine # Lines: 40 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. DE V ERBO DET. tim ex mectitatione verbi sibi dati discere ee scire possee, quid de quis eset Deus, quae nabrvorra, quod ejus chneicopae; quae Facien- da _ facienti speranda CCc. ROM. L. CC 2. CapP. GCH. T. _ 2- CapP. AII. Verum post laplum, quandoquidem Deus roluit esse, ab homine nominari, amari Glorificari Deus Peccatoris, id Cl, ejus sanctiticator, ne genus humanum Frustra creatum rideretur, Plal. 89. Yl. 48. multo minus ipsum decuir homini negare mysteriorum suorum revelarionem; neque enim ex se vel aliunde ullo modo potuie nolle, multominus ouonogia Aidei ex spei ad gloriticandum DeuM 2. COr. 9: T3. FTebr. 10: 23. iis altipulari, quae erane libexrima rolumratis; beneplaciti ec disposicionis dirinx arcana, cujusmodi sunt, quae de peccatoris redemprione, adductione ad se ee lalute Deus consticuit. Fphel. F: 9. Cap. 6: F9. Conter L. Tim. 3. Xl. 16. Color. 2: 2. in quae etiam anseli concupiscune agruitat ec in multitormi Dei Capientia per Feclesiam protcere Ephel. 3: 10. IV. Ouare Principium omnis, maxime rero illius, quae est post Peceatum, Theolosiae esse Verbum Dei P. dronaenvir ec Fatio Cana a- Enoleic ee rix ulla unquam sens nesarit. V. Nam inde est, quod unirersi cujuscunque religionis condi tores dirinas revelationes, apparitiones; inspirationes, oracula, entbu- siasinos ecC. Temper praetexuisse leguntur ex comperiuntur: Numa Pompilius à Dea R geria, alii sentilium, uc Crraci, ab aliis Diis rel Deabus se luas accepisse ceremonins lacras perhribebant, Nuhamme- dani AIoramum, Fudai lesem oralem, Pontificii traditiones uas ron seriptas ec. etiamnum uni caelo adscribunt; neque credibilo est, eos, nisi talem tigmentis suis originem aftinxissene; apud ul- los homines unquam fidem impetraturos aut sectatores nacturos fuisse: nobis quidem extra dubium esse debet et auctores ec lecta- tores harum ceremoniarum grarissime errasse; sed discimus tamen inde utrosque naturali quodam instinctu credidisse ac suppoluise hanc reritatem; neminem bene de Deo loqui aut sentire, muleo minus ille bene servire e in eo se solari pose, nisi ab eodem caelitus erudiatur. VI. Cerre, quam falso acque culce quidam solam naturam sussi- cientem e fidelem vitae bujus ducem este, rel ut eorum mentem cla- rius exponamus, solam paréocoorr l. manifectationem Dei per natUI- ram ex providentiam e naturales in homine cognoscendi, rolen- di ec agendi tacultates media ex instrumenta ad salutem sufficere, vo- luerine.