# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0137
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0137?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 119, page id 1665036141:0137
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=137
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000137.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine
# Lines: 40 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

DE VEEBODET.
Dei riris, Mose, Prophetis ec Apostolis, exaratos, quos vulee
canonicos ex scripturam sacram, ad discrimen aliorum scriptorum,
appellamus; in sermonibus enim ex literis simpliciter humanis, hanc
regulam eandem rel parem non habere lacitudinem ex certicudi
nem, quotidiana docer experientia, ec nos intra illius differenrix
causam dabimus.
VI. Verborum quando meminimus, nequaquam solas roces et
syllabas designamus; sed ec integras plirales, sententias, periodos,
capica ex libros, imo patimur comprehendi, E quisrelit, quoque
alia Dei Signa, ut ritus, tyPoS, aenigmata, parabolas, Sacramen-
ta, _ si gux lune similia, quae a Deo adhibentur ad homines do-
cendum. Verba rero cumprimis l’extus, ut loguuneur, origi-
nalis id est V. T= FTebraa, _CNI. Coraeca; quibus ipsi authores
OCorrevgor usI sunE; quum in versionibus accidae, ut interpres.
qui ex dirino atlatu non loquitur, usurpet rocabula latioris rel
anoultioris, quam verba scriptoris lacri exisebant, signiticatiis
dux quomodo cunc accipienda sint, paulo post docebimus.
VII. Dum haec duo, Scripeura Verba junsimus, simul innui-
mus, nos ea minime considerare seorsim es tanquam à reliquo scriptu
ra systemate ex compase divulsa, quali hrie sit regulae nostrae sen(us
Scripturae verba, quiequid extra scripeuram es separata ab ea vulsovel a-
pud exoricos sienificare; ex vi es virture sua, posunt vel consueverunt;
id etiam actu significare in ipso scripturae contextu es corpore; led nOS
spectare ea, prout sunt pars scripeura, es quatenus cum toto ejus contex
tu connexa leguntur; alioquin agnoscimus scripturx rerba ablolute
ec seorlim sumpta, laxiorem aliquando signiticationem admittere
posse, quam habene in scripturis posita, adeoque in illis non sem-
per ligniticare id omne, quod extra eas significare polsunt; qua
ratione experirilicet, riros doctos eE pios nonmIngUam PTO CON-
cione textus seripturx separatim ita tractare, ec in meditationibus
seriptilque suis allegare, ut eorum sensum mulio extendant la-
tius, quam possent, si eos cum ancecedentibus e conse-
quentibus conjunxissent ex eo modo considerasent; Vis enim
rocum generalior lubinde per subjectam materiam, de quaagitur
in lacro codice, per loci rEet saoEts, textus oppositos, parallelos,
harmoniam ec analogiam fdei ecc. restringitur; imo non distite-
mur per eadem eo ulque restringi interdum posse, ue quali in mi-
nimo sensu capi debere videantur: Sicuti enim amplicudini et ple-
nicudim